Roma, St Pieter en snel verder

Rome, 29 februari, 19:30. Misja leest wederom Suetonius, en ik luister naar het krakende geluid van de oudste opnames van Enrico Caruso. Het restaurant houdt zich koest. We hebben er een half uur geleden niemand zien zitten. Op woensdagavond zitten de Chinezen waarschijnlijk elders en zonder Chinezen is het voor de Italianen ook niets aan.
Vanochtend zijn we redelijk op tijd vertrokken naar Vaticaanstad. Na een paar bakken cappuccino zijn we station Termini binnengewandeld om ons daar te vergapen aan het gekrioel van reizigers, verkopers, zwervers en andere dolende zielen. Bij het hoofdgebouw namen we roltrap naar het ondergrondse gedeelte van dit megalomane station. Nadat we een compleet winkelcentrum hadden doorkruist belandden we bij de roltrap naar de metro’s. We haalden, na enig gemier met biljetten en munten, twee dagkaarten uit een automaat en raakten vervolgens verstrikt in het ondergrondse gangenweb. Rome telt er twee, maar op station Termini lijken het er wel 20. Na verschillende omleidingen belandden we op het perron van lijn A richting Battistini. De metro zat redelijk vol en we moesten blijven staan tot aan halte Ottaviano (St Pietro). Eenmaal boven de grond werden we tot en met de Via Porta Angelica begeleid door tientallen toeristenjagers met hun waardeloze aanbiedingen. Nog even later liepen we door de armen van Bernini de beveiligingspoorten van de St Pieter tegemoet. Na een korte trip bereikten we het Godshuis dat naar verluidt is gebouwd bovenop het gebeente van de heilige Petrus. Enkele Nederlanders vroegen me of dit nu de St.Pieter was. Ik vroeg me af wat er door hen heen was gegaan toen ze door de detectiepoortjes liepen. Ik wist ze te vertellen dat ze de Sixtijnse Kapel hier niet konden vinden, “die bevindt zich tien minuten lopen en een lange wachtrij en een hoop duiten verderop.” Ik wees ze de weg en maakte dat ik wegkwam, Misja aan een arm meesleurend het voorportaal van de Petruskerk in. Het viel Misja allemaal een beetje tegen. Na de Maria Maggiore, de Clemente, de St. Jan van Lateranen en, met name de prachtige kerken in Florence, viel deze kerk alleen uit de toon voor wat betreft de afmetingen. Voor mij was er, deze derde keer dat ik hem bezocht, nog wel wat nieuws te ontdekken. De biografieen over de Medici , de laatste Stuarts en Christina van Zweden hebben daar zeker aan bijgedragen. Ik werd vermanend toegesproken door een beveiliger toen ik Misja fotografeerde op het moment dat zij de voet van de heilige Petrus aanraakte. Tijdens het aanraken is fotofgraferen blijkbaar niet toegestaan. We verwensten deze fatsoensrakker en raakten al snel uitgekeken. De musea en de pausengraven had ik al eens eerder gezien en Misja had er vandaag geen zin in.
We vertrokken vanaf het Piazze Risorgimento met de bus richting Piazza del Popolo, de oude toegangspoort voor de barbaren uit het noorden. Na een broodnodige versnapering bij de Burger King liepen we onder de door Bernini ontworpen huldepoort voor de bekeerlinge Christina van Zweden door richting de door keizer Augustus geroofde obelisk. Daar drukte een irritante Pakistaan een bos tulpen in Misja’s hand en gebaarde haar met mij op de foto te gaan staan. Ik schoot stoïcijns foto’s van de omgeving en wees vervolgens de opdringerige vent de weg naar het noorden, toen hij bleef aandringen gebood ik de straatartiest in niet mis te verstane woorden op te zouten. Misja bleef beduusd achter met een bosje tulpen. Even later liepen we de Via del Corso in, de Kalverstraat van Rome. Ter compensatie van een bezoek aan de Zara namen we een afslag richting het Augustusmonument en hielden we stil in de SS Ambrogio e Carlo al Corso. Het best bewaarde geheim van Rome, een kerk gewijd aan de eerste aartsbisschop van Milaan, de heilige Ambrosius. Mirosjabin genoot van dit stilte moment. Bij het Piazza Colonna verlieten we de winkelstraat en begaven we ons richting Pantheon, een onevenaarbaar bouwwerk uit de oudheid, en na dit zoveelste hoogtepunt van de dag begaven we ons, na een kort bezoek aan drie Caravaggio’s in de San Luigi dei Francesi, richting mijn favoriete stek van Rome, het piazza Navona met de drie Berrnini fonteinen. Daar genoten we op de stoep voor een woonpaleisje, direct naast een te duur terras, van onze vloeibare versnapering in de laatste zonnestralen van deze laatste dag van februari. Toen de laatste zonnestralen waren verdwenen liepen we nog even de Sant’Agnese in Agone in. Een aan de heilige Agnes gewijde kerk, met een schedeltje in zakformaat (Agnes was 13 toen zij op deze plek werd omgebracht) in de kapel. Aangezien ons beider blaas behoorlijk was gevuld verlieten we deze verdrietige omgeving snel voor het dichtstbijzijnde openbaar toilet. Om onze vermoeide benen niet al te zeer op de proef op te stellen gingen we per bus naar de Trevifonteinen. We wurmden ons door de drukke massa en gooiden ieder ons muntje. We namen plaats op de lange bank, uiterst recht van de fontein en keken uitgeblust naar al de drukke Europeanen en Aziaten met hun fototoestellen, muntjes en kitscherige koopwaar. Twee Duitsers van middelbare leeftijd dronken een behoorlijke fles bier leeg, een Italiaanse studente las de aantekeningen van haar hoorcollege nog eens over in een van de spelonken aan de rand van de fontein.
20.30 Misja ligt in dromenland. En ik geniet van haar aanblik. De Chinezen zijn nog steeds stil. Morgenochtend gaan we de Vaticaanse musea in. De Sixtijnse kapel, de Stanze dir Rafaello, de museao Pio-Clementino…het is wel veel, maar….ach, we zien wel waar het schip strandt.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Roma, St Pieter en snel verder

  1. Suetonius dat is toch een merk Shag? Maar hoe kan je daar in lezen? Ik snap er weer niks van. En het is veels te druk met verkeer daar, jullie kunnen beter terug naaar huis gaan. Die taal van die senuwelijers daar is ook niet te verstaan en het is allemaal van Pronto Pronto. ja hoor, lik me konto, zullen ze bedoelen. Heb je je nog gemengd in het maffiose leven? En La Dolce Vita? Dan moet je toch in je minijupe in een fontein springen met een fles sjampie. Ik heb altijd al gedacht dat die artistieke lui uit Haarlem alllemaal rare dingen doen die voor mij als gewone burgerman niet zijn weg gelegd. Wel heb ik nou al weer 5 schilderijen verkocht, ze spuiten de deur uit als een tiet op wonderolie..Ik ga dat gauw aan Bokito Kruzdlo mailen denk ik, krijgt ie helemaaal een darmkoliek en natte benen
    .

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s