zak haar

met een half dubbel gevoel naderde ze de overdekte entree, ergens wist ze dat hij er moest zijn. waar zou hij anders zijn, hij had toch niks beters te doen. terwijl ze de brief tegen het klepje van zijn postbus duwde, hoorde ze ergens een deur opengaan, snel en dwingend.
daar zal hij zijn…wat zou hij nu weer hebben, dacht ze licht nerveus. het was de vorige keer ook al bijna uit de hand gelopen en kokend van woede had ze hem toen nog nagescholden. niet dat hij dat nog had gehoord, maar het had haar toch iets van voldoening gegeven. misschien was hij wel een gestoorde freak, die ouwe, en heeft hij verblind door boosheid wel eens iemand wat aangedaan. ik bedoel, moordenaars lopen ook vrij rond, en pedo’s ook. gefrustreerd was hij zeker, ook al was ie al behoorlijk op leeftijd, dat zegt niks. klootzakken heb je van acht tot tachtig.
ze zou hem kunnen haten, vanwege zijn gedrag, hoe hij haar respectloos had behandeld, maar ergens vond ze het leuker om juist vriendelijk te blijven. kijken hoe ze kon spelen met zijn nare persoon. en er was zelfs een piepklein stukje in haar wat hem zielig vond, echt zielig.
zo’n oude man altijd maar alleen, verbitterd voor het raam op een keukenstoel, dat is geen gelukkig leven. maar toch won datgene wat haar tegenstond, zijn minachting voor haar. en ja, daar was hij weer, weer! met een smalende lach bereidde ze zich heel snel voor op de komende sneer, ze durfde te wedden dat ie ouwe lul weer iets had. nadat ze even dacht om hem te negeren, groette ze hem met een nep-lach. even had ze een hekel aan zichzelf. ze hield niet van hypocriet gedoe, niet bij anderen en ook niet bij zichzelf. maar het doel heiligt de middelen, toch? stug kwam hij naast haar staan. opende de eerste van zestien, of twintig brievenbussen. bekeek zijn enige brief van onder en boven alsof het een chinese krant was. stiekem sloeg ze hem gade. verbittering maakte een mens lelijk. hij deed een paar passen richting uitgang, maar bleef nu aan de andere kant van haar stilstaan. stoicijns ging ze door met de rest van de bundel. het was bijna intimiderend hoe hij stond. controleerde of ze het wel goed genoeg deed. belachelijke situatie dit. ze ging door alsof er niets aan de hand was. wat wilde hij nou? zo,klaar! zei ze opgeruimd nadat de bundel op was, min of meer tegen hem, maar meer in het algemeen. daar stond hij dan, met zijn shaggie in zijn hand. stinkend naar rook door het losse vieze natte gedeelte wat hij in zijn mond nam. gatver, een ouwe vieze man was het. ze keek hem lachend aan, ze lachte hem vierkant uit. van de meer dan 5 miljoen resultaten op google van ‘zak haar’ was hij de grootste, dat wist ze zeker.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

4 Responses to zak haar

  1. wie van beiden heeft dit geschreven?

  2. ONBEKEND says:

    haa pap, ik natuurlijk…
    sjaal schrijft veel beter…

  3. mirosjabin says:

    @ nou, lief, niet zo bescheiden hoor!! Een verhaal zonder poeha. Een hapje voor het oog!
    Bovendien zijn de kijkcijfers enorm gestegen sinds gisteravond.
    Wanneer lever je je volgende bijdrage?
    liefs, sjaal.

  4. ONBEKEND says:

    oooo wat liehief ben je ook!
    mijn skatje…..mijn skatje!
    love you so very very much!!!
    XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s