The continuing story of John Raben van Loensgaben

Het was wederom een dag van sjouwen, dragen, verplaatsen. Er ligt nog zoveel. Overal ligt het. Er komt geen eind aan. Eigenlijk heb ik er geen vertrouwen meer in. Maar  je  wil verder he, je wil het   toch goed doen.  En dan ga je voortdurend over je grenzen heen. Een klus van formaat.

Ik heb ze er wel op aangesproken hoor, maar ze luisteren toch niet. Veel te druk met zichzelf bezig. Ik blijf het zeggen hoor…de wil is er niet. En dan ligt die troep er weer. Overal ligt het. En het beweegt ook nog eens als de pest. Want stil liggen kunnen ze niet he.

En dan doe ik het zelf wel weer. Kent u dat? Dat je het het liefst zelf wil doen? Ja, bij mij werkt dat wel zo. Ik draag dat verder niet zo uit, maar het is natuurlijk wel zo. Je kunt er oud mee worden zeggen ze. Daar trek ik me maar aan op. Het zou toch zonde zijn als je, voordat je die hele zooi hebt verplaatst, de geest geeft. Doodzonde. Want je doet het toch ergens voor…

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to The continuing story of John Raben van Loensgaben

  1. ONBEKEND says:

    okeeee…..dussss….

    (misja)

  2. Anonymous says:

    @ Kunnen we daarna altijd nog zien!

  3. ONBEKEND says:

    alleen als je het echt ergens voor doet….
    en bovendien, je kunt er heel oud mee worden!

  4. ONBEKEND says:

    ben niet raben,
    ben haben!

  5. Ik wil ook een Loensgave

  6. Meer wep logsz publiceren en ook veel langer
    over het leven en zo

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s