Open de poort

Maandagochtend. Met een vermoeide kop liep ik vanochtend riching station, nadat ik twee , eveneens vermoeide kopkes door het blonde haar had geaaid. Het begin van een werkweek is afzien. Of je nou op school zit of op een suf kantoor.
Het was nog donker toen ik de trein instapte. De trein naar Amsterdam had een kwartier vertraging. Ik nam de trein naar Haarlem, daar kon ik nog een kop koffie nuttigen. De Egyptische koffiedealer had het druk. Ik was de vijfde in de rij. Twee minuten later arriveerde op perron 1 de stoptrein naar Amsterdam. Er was geen plek meer voor mij. Een mevrouw die achter mij stond wurmde zich langs me heen naar binnen, en met haar andere heren en dames. Ik zag ze later nog wel zitten. Ik stond met een hete bak koffie in mijn hand te balanceren en leunde met een reepje rug tegen een afscheidingswandje. In mijn linkerhand had ik een gratis krantje en met mijn rechterbeen probeerde ik de benen van een, op een klapstoel zittende, dame te ontwijken.
Ik realiseerde me dat ik met de hete koffie en met een luide stem veel schade aan zou kunnen richten. Het is maar goed dat ik mijn naasten, of het nu mijn medereizigers zijn of mijn bloedeigen kinderen, liefheb. In Sloterdijk stroomde de trein leeg. Ik nam plaats op de plek van de vrouw die me aanvankelijk zo in de weg zat. Ik kon eindelijk het krantje, waar op de keper beschouwd niets noemenswaardigs in stond, uitlezen. Ik stapte over op Amsterdam Centraal Station en genoot van het vooruitzicht dat vanaf aanstaande woensdag drie van de vijf deuren van de hoofdingang weer geopend zullen zijn. Ik woonde in 2004 nog in Amsterdam toen ze voor de duur van drie jaar (volgens de prognose) werden gesloten.
In Amsterdam Muiderpoort liep ik de meute achterna. De rest van deze eerste werkdag zal ik u besparen.
Nu Mies geen mobiele telefoonabonnement meer heeft en ze dus geen SMS-berichtjes meer kan versturen, hebben we elkaar gemaild. Ook goed. Zolang we maar contact hebben.
Ik mocht gelukkig weer op de fiets terug naar huis (ik heb hem tijdens de herfstvakantie in Amsterdam laten staan). Ik zag de zon traag vallen en genoot van een flinke bries in de rug. In de hoogste versnelling fantaseerde ik over mijn lief, de avond, de nacht.

En aan morgen denk ik morgen wel weer.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Open de poort

  1. Jezzebel says:

    Terug in het ritme is altijd even wennen.
    Lekker dat je je fiets weer hebt.
    .

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s