Het onnavolgbare leven van een blogger, deel 6

“Flikker toch een end op.” , dacht Misja en ze liet het tweetal, waarvan er één burgemeester zou worden en de ander ongeneeslijk geestesziek, in hun ontwapenende eenvoud achter. Ze stapte de lift in en verruilde enkele verdiepingen lager het kantoorgebouw voor het verkeersrumoer van de Wibautstraat. Ze haalde een sigaret van het merk Camel, uit haar handtas, die ze de bijnaam Tijgertje had gegeven, u begrijpt waarschijnlijk wel waarom. Ze stak haar sigaret aan met een aansteker van een low-budget supermarktketen en ze gaf zich over aan haar gedachten.

“Die rukker van een Broertjes heeft minder kloten in zijn zak dan een gemiddelde havenarbeider.” Over de vrouwen dacht ze niet. Ze had het thuis al moeilijk genoeg. Daar kon ze een digitale krant mee vol schrijven en als men het per se wilde, een papieren versie inclusief specials ernaast. Het leven van een blogger is als een leven van een zeemeermin. Het staat beiden ver buiten de werkelijkheid.

Ze dacht aan haar eigen werkelijkheid. Een leven op een vlakte zonder horizon. Teveel kinderen die haar het zicht op haar toekomst belemmerden. Een huis aan de rand van de onverschilligheid, waarvan de bovenverdieping in enkele maanden was omgetoverd tot een loopgravenstelsel waarin de kinderen van haar nieuwe relatie in onmin leefden met haar eigen koters, drie in getal. Het echtelijk bed was de enige rustige plek en daar verbleef ze hooguit vijf uur per dag in uiterste vermoeidheid.

“Bloggen. De mensen die bloggen beleven geen reet en de mensen die wat te vertellen hebben, ontbreekt het aan tijd voor die internetflauwekul.”. Ze drukte met haar linkerhak haar half opgerookte peuk uit “zo’n Aliza kan wat mij betreft aan het gas, maar ik heb ook geen boodschap aan die opgeblazen testosteronkikker, als het moet krijgt hij hem zoals ie het hebben wil”, vervolgde ze haar gedachten strijdlustig en ze betrad met vaste tred het uitgebluste gebouw. In de lift ging haar mobiele telefoon. Het was een oudere aan lager wal geraakte vriend. “je moet me helpen. Jij hebt altijd van die goede ideeën.”, haar reputatie begon haar subiet tegen te staan, “Ik wil aan de slag met een nieuw blog, maar ik heb geen idee hoe ik dat moet oppakken.” De man klonk naar drank. Misja had spijt van het feit dat ze zo achteloos had opgenomen, zonder het display te controleren “Ah juh, jij kunt schrijven zonder dat je erbij nadenkt. Dat doe je al jaren. Schrijf lekker een end weg , reageer wat bij anderen en doe er vooral niet te moeilijk over. Zo doe je dat”, zonder dat ze het zich realiseerde had ze de kern van het bloggen verwoord. The medium is the message. De sublimering van het ZIJ naar het IK… en andersom. Maar dat dacht weer iemand anders. Misja drukte haar mismoedige vriend weg en liep doelbewust het kantoor weer in alwaar ze Aliza in haar eentje zag wenen. Ze wilde haar niet krenken met nodeloze vragen. Ze legde haar arm over de knokige schouders van de ongewenste journaliste. “Kom skatje, dan gaan we er een leuke middag van maken.”, lispelde ze op verzoenende toon.

Aliza en Misja trokken beiden hun satijnen damesblazer aan en verlieten zonder omhaal de zaal. “Meneer is vast al met andere dingen bezig.” zei Misja, haar hoofd wendend naar het kantoor van voornoemde druktemaker.

De stad was zonnig en blauw, zoals ze, in deze mismoedige oktobermaand, al lang niet meer zonnig en blauw geweest was. Café Hesp hadden ze geen zin in. Teveel collega’s. De IJsbreker idem dito. De dames liepen gearmd verder langs de Amstel. “Ach, het gaat me ook niet om het publiceren of redigeren van een blog. In feite interesseert het me ook niet wat een ander vindt of denkt. Ik ben gewoon niet blij met mezelf.” . ontviel het aan Aliza’s lippen. Misja stapte stevig door en hield ambachtelijk haar mond. Aan dit gesprek had ze geen zin. “Het kind zou eens volwassen moeten worden. “ dacht ze toen ze het Amstelhotel passeerden. “Misschien zou je iets met reizen moeten doen! Perugia, Beijing, Santiago, St.Petersburg, de Schotse Hooglanden, je bent overal wel eens geweest”, bracht ze met een onnavolgbare stelligheid in het midden. Ondertussen gaf ze zich over aan gedachten die het verstoorde geestesvermogen te boven gingen. “Ze vlucht. Ze wil zichzelf niet kennen, want ze is alleen maar met anderen bezig. Ze wil andere culturen leren kennen omdat ze haar eigen bestaan niet doorgrondt.” En voordat ze het wist dacht ze weer aan de vriend die haar zojuist nog gebeld had. Hij zat nu vast aan zijn zoveelste glas rosé-plus. En ze verplaatste zich in de beginnende blogger.

Hij zat daar eenzaam in zijn gehuurde, slecht onderhouden mansardekamer, en hij beleefde een kleine dood achter zijn scherm. Een televisie biedt, mits juist ingesteld, een scherm op de wereld. Een computerdisplay is, in ongunstige omstandigheden, als een blinde muur. Hij zat daar maar en ontkurkte zijn derde fles. Het schrijven gelukte hem minder dan ooit. Sterker nog, zijn vingers hadden het toetsenbord nog niet aangeraakt. De wereld was daar, maar hij was geenszins in staat erover te schrijven.

En aldus dacht Misja over haar vriend, de schrijver. Ze wist dat hij niet in staat was om te vluchten, en daarom niet onbevangen kon bloggen, zoals Aliza door haar alaanwezige kwelgeest werd opgedragen te doen.

(foto: Misja, tekst: Sjaal)

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

32 Responses to Het onnavolgbare leven van een blogger, deel 6

  1. mirosjabin says:

    @ Excuses voor de late plaatsing…de interne klok van WordPress stond nog op half zeven…

  2. Jezzebel says:

    Het is een pracht verhaal.
    Misja een fijn personage, onverschillig en toch betrokken.
    Ook Aliza krijgt opeens inhoud, geen schertsfiguur.
    Mooi gedaan.

  3. Jezzebel says:

    Oh en de illustratie vond ik geestig en ook lief.
    (sorry vergeten)

  4. mirosjabin says:

    @ Jezz, dankje!!
    Ben enorm benieuwd naar het vervolg!

  5. Bart says:

    Vlot geschreven, goed vervolg, het leest ook fijn weg zo…
    En leuke, originele illustratie!

  6. Onderhoudend weblog
    goed geschreven en uitgediept

  7. mirosjabin says:

    @ Bart, welkom terug! En bedankt!
    @ Fred, dankje, ‘onderhouden’ is onze middlename!!

  8. timmerark says:

    Vind het minder dan de twee afleveringen hiervoor…

    Sorry.

    Is je avatar een echte of één van de duiveltjes die je bij OBA kado krijgt?

  9. Aline says:

    Wauw wat een mooi vervolg, Misja heeft hier de hoofdrol gekregen en zo krijgen we weer een hele andere kijk op het verhaal… en super die “Schrijf lekker een end weg, reageer wat bij anderen en doe er vooral niet te moeilijk over.” Dat is waar bloggen over gaat en wat je dient te doen… niet moeilijk gewoon gaan met die banaan…

    En de illustratie erbij is helemaal te gek… goed werk van jullie beide… 😀

  10. Prometheus says:

    Fris stuk. Lekker gescheven, mooie en vanzelfsprekende en toch bijzondere illustratie :-).
    Thanx!

  11. JA, MANSARDEKAMER
    MARSKRAMERKAMER
    SARDONISCHE HAMER
    ROESTIG METAAL AFBRAMER

  12. jokezelf says:

    Goed vervolg, met de illustratie samen een mooi geheel!

  13. mirosjabin says:

    @ Timmer, dat is zeer wel denkbaar, de afdelingen vier en vijf zijn ijzersterk.
    Die duiveltjes hebben we van het VK-blog cadeau gekregen.
    @ Aline, en dat doen we, dank! Heerlijk, die bruisende bloglust in de oba-tent.
    @ Prom, dank voor het dubbele compliment! Kom je de 12e van de 11e ook langs in Haarlem?
    @ Massagekamer, afranselzwamer.

  14. spuit11 says:

    Persoonlijk vond ik dit de best geschreven aflevering, ik kon er in kruipen;-)
    Geestige illustratie.

  15. Is dat nu een foto van Misja of is dat een foto van Misja ?
    Of allebei ?

  16. AFRANSELKAMER
    DAT KOMT MIJ BEKEND VOOR
    UIT DE FRIESE HOELAHUP SM KLUP
    DE SULVEREN SWIPE
    NOU DAAR LATEN ZE ZE NOG EREIS ZWIEPEN
    TOT ZE LIGGEN TE KRIJSEN EN TE PIEPEN

  17. Moest me eerst weer even inleven, maar ik vind ze, tot nu, allemaal stuk voor stuk heel mooi, in hun eigen hoedanigheid, met alle verschillen in idee en stijl van dien. Maar dat maakt het misschien juist zo leuk, zo’n feuilleton als deze.
    Ik ken dat type ook, wat zo mooi en duidelijk is weergegeven door Fred.
    De illustraties zijn absoluut ook niet minder mooi. En terwijl ik alles lees, krijg ik er ook weer kriebels, om te schrijven Ik kijk nu eerst nieuwsgierig uit naar naar het volgende deel, van Spuit 11, waar nu dus nog aan gewerkt wordt. Ben heel benieuwd.
    Blij, dat ik me heb aangesloten bij OBA. Om dit allemaal te volgen, maar ook, omdat ik nu weer die ouwe vertrouwde blogjes, als op VK blog, terug kan vinden en kan volgen en lezen.

  18. Fleur says:

    Bij de zin:
    “”Hij beleefde een kleine dood achter z`n scherm”” hoorde ik een lach luid ontsnappen.
    Wat zal dat scherm er utziennnn!!!
    Zou hij van die toetendoekjes naast zich hebben liggen?

  19. Fleur says:

    In z`n marsardekamer,weer een nieuw woord geleerd,en dat om zich af te trekken.Poehé.

  20. Fleur says:

    Babbelgoeg 4.27,leg `s uit wat voor type je voor je geestesoog hebt?
    (Wedden,dat ik geen reply krijg)

    • Ja, dat type, wat Fred zo mooi beschrijft, dat was Alize, heb ik begrepen. Anderen beschrijven, soms mooi in gedachtengangen verpakt, weer andere blogger-types en die ken ik ook. Want als je alles met aandacht leest en je volgt het blog al wat langer, dan leer je met een beetje mensenkennis en misschien wat levenservaring de verschillende types wel kennen.
      En hoe bedoel je, wedden dat ik geen reply krijg?

  21. Fleur says:

    Watch out,Babbelaar.
    Er zitten hier twee misdadigers,die het vnl gemunt hebben op mooie personen.
    Als je dat niet bent,zit je snor,hoor.

  22. Fleur says:

    I LOVE IBIZA?
    Me too!!!

  23. Fleur says:

    Ongeneeslijk geestesziek is wel schrijnend om te lezen.
    Wat is erger,chronisch ziek lijf,of psyche?
    Djezz,zeg jij het `s,woman..

  24. Fleur says:

    Wat een zege,dat je zo graag schrijft,en er nooit zat van bent.
    Beséf!!

  25. Jezzebel says:

    @Flowy, ik denk daar over na
    ik geloof chronisch zieke psyche
    dat in ieder geval bron
    fantastische verhalen
    als het lijf niet meewerkt
    moet je maar afwachten dat het brein de power krijgt
    om er iets creatiefs van te maken.
    .

  26. Fleur says:

    Ach Djezz how cute…hoe onnavolgbaar mooi heb je dit geformuleerd.
    Schrijven op het VK forum was voor mij niet zomaar iets onbenulligs roepen.

    Maar meisje mijn ,het is het brein
    dat het gewillige(?) lijf meesleurt.
    Het brein is de motor
    van de vleugels van mijn flow.

    De kop moet het doen.
    Je loopt met je brein!!

  27. Fleur says:

    O haha dat moet je tegen Koos Albers zeggen!!!

  28. Fleur says:

    Psychische disfunctie lijkt mij het allerergste.
    Kijk maar naar dementie.

    Zoveel verhalen gehoord vandaag.Ans gaat verhuizen,
    ze heeft mij een massage gegeven.
    Op straat.
    En haar wanden hangen vol naakten.
    Men spreekt er schande van,ha!
    Dan juist laten hangen,riep ik.
    Maar dat durft ze niet in haar nieuwe woonomgeving
    bij al die ouwe mensjes.
    Zij is zo enig!!

  29. Pingback: Het onnavolgbare leven van een blogger – 2 | Jokezelf

  30. Pingback: Het Onnavolgbare leven van een Bloody Blogger (8) | Er was eens…

  31. Pingback: Het onnavolgbare leven van een blogger – 2 | Gouden verhalen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s