Rust in de tent

Donderdagochtend. Na een dag vol regen had ik me gisteren voorgenomen om vandaag de trein te nemen. Bij het opstaan werd ik aangenaam getroffen door een wolkenloze lucht. Ik stapte dus toch op de fiets, eerst met de kinderen, die ik in de Haarlemse binnenstad afzette bij hun school, en vervolgens naar Amsterdam. Er stond een HRM-beurs op het programma, een op P&O-ers gerichte marktplaats in de Jaarbeurs te Utrecht. Na wat zinnig werk vertrok ik per trein naar het hart van Nederland, althans, dat vermoedde ik. In Abcoude kwam ik erachter dat ik in een trein verbleef die na Breukelen de wissel richting Woerden en Rotterdam nam. In Breukelen stapte ik uit en wachtte er twaalf minuten lang, samen met een tiental verveelde overstappers, op de stoptrein naar Utrecht.
De beurs was niks. Ik trof er mensen die niet zozeer in mij, maar des te meer in zichzelf geïnteresseerd waren. Waarschijnlijk stonden ze er ook om die reden.
Onder het klaterend geluid van een chocoladefontein vernam ik dat Het Nieuwe Werken (HNW) vooral met leiderschap en visie te maken heeft. Een actrice schoot mij aan en liet haar standgenoot een foto van mij (en even later van ons) maken. Ze vertelde me dat ze haar improvisatietools graag aan mij en mijn bedrijf wilde openbaren en reikte me een visitekaartje aan, waarop ze zich etaleerde als trainer, docent, acteur, schrijver en journalist. Een zoekende ziel. Daar kun je beter zo ver mogelijk van verwijderd blijven.
Even later trof ik een collega die aan deze hele beurs niets aan vond. “Het is allemaal lood om oud ijzer. Op het werk vechten ze mekaar de tent uit en ik zit hier een beetje me tijd te verdoen an die kwallebakken. Ik gaan er weer vandoor.” zei ze
Ik besloot tot hetzelfde.
In het toilet trof ik een gesluierde schoonmaakster die aan het worstelen was met de droogdoekdispensers. De toiletbezoekers keken hun ogen uit. Een gesluierde vrouw in haar strakke spijkerbroek op de herenafdeling!
Ik vertrok even later naar Amsterdam en dacht aan mijn lief die ik al de gehele dag had laten wachten.

Waarvoor eigenlijk?

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Rust in de tent

  1. Onder het klaterend geluid van een chocoladefontein
    DAT HEB IK NIET EENS!

  2. EN ALS IEMAND HET VERDIENT!

  3. Mark says:

    “…waarop ze zich etaleerde als trainer, docent, acteur, schrijver en journalist. Een zoekende ziel”
    mooie opmerking vind ik dat. ik moet dan denk aan de lokomokipkachelfant. Je kunt van alles een beetje, maar bent op geen enkel gebied expert. Ze kunnen vaak wel ontzettend goed bluffen. Blijf er inderdaad maar ver van uit de buurt 😉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s