restcapaciteit

Ons kinderloze weekend is inmiddels over de helft. We willen nog zoveel, maar alles tegelijk is helaas geen optie.
Mies en ik hangen dus maar wat op de bank. Afgemat na een dag Glamourshopping, oftewel: winkelen in modezaken die worden genoemd in het lifestylemagazine Glamour (het glossy blad voor de zelfbewuste jongevrouw met smaak). De aangesloten zaken hebben mij iets teveel met elkaar gemeen. Deze eenvormigheid weerhoudt de hordes hipgeklede jonge en oude meisjes er niet van om er hun onverzadigbare behoefte aan identiteit te bevredigen. Ik werd regelmatig bij een rek weggeduwd en had nergens plek om te zitten.

Als tegenprestatie voor mijn meesjouwerij kreeg ik van Mies een pizza in ons favoriete restaurant aan de Poort. De Venetiaanse serveerster wist ons te vertellen dat ze zich gisteren verloofd had. Wij feliciteerden haar en zij feliciteerde ons met ons onbekommerde samenzijn. Zo feliciteerden wij wat over en weer en ontvingen we een minuut of vijf later een pizza met licht aangebrande bodem. Misja kreeg ter compensatie wat blaadjes basilicum.

Gisteren liepen we wat rond in de Jordaan.
We doen om de week een andere Amsterdamse buurt aan.
We eindigden na een wandeling door de Herenstraat, over de Prinsengracht, door de Westerstraat en langs de Brouwersgracht op de Haarlemmerdijk bij ome Leo aan de tafel op de stoep voor Cafe De Poort. De man, een joviale, goed gevoede grijze, kalende zestiger met een groene vilten sjaal, ruitjesoverhemd noemde zich kunstenaar en liet in zijn bescheidenheid wat fotowerk zien op zijn mobiele telefoon die hij tevens angstvallig in de gaten hield omdat zijn vrouw er elk moment op zou kunnen bellen met de onvermijdelijke vraag die een vrouw haar man op zo’n moment stelt. Hij was een uur eerder van huis vertrokken voor een boodschap bij de Albert Heijn. De AH bevond zich schuin tegenover ons.
Enfin, het werd later en later en Leo zat er nog gezellig bij totdat hij het op zijn heupen kreeg en de straat schuin overstak naar zijn oorspronkelijke bestemming. In zijn haast liet hij zijn doosje sigaren liggen. Ook Mies had sigaretten nodig en zo kwamen we de goede man weer tegen in de supermarkt, enkele stronkjes broccoli in de hand. Hij toonde zijn dankbaarheid en bood ons even later een afzakkertje aan in hierboven genoemde buurtkroeg aan de overkant. Ik kreeg een sigaar uit gevonden doos en het werd opnieuw gezellig. Rond een uur of tien vertrokken Mies en ik richting centraal station op weg naar ons onderkomen in de provinciehoofdstad.

Ik vraag me af of Leo gisteravond nog Broccoli heeft gegeten.

Advertisements
This entry was posted in Persoonlijk, Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to restcapaciteit

  1. Reine jRagolo says:

    Hij zal wel donderpreek hebben gegeten, mede door jullie gezelligheid.

  2. kitty says:

    Hij was ook nog voor de helft van de prijs, die broccoli.
    Maar waarschijnlijk is ie door het cafébezoek weer extreem duur geworden. 😉

  3. Restkappesietijd?
    Rustkappesietijd!
    Of zit er weer naast?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s