zaterdagavond

Het is 21:10. Mies zit alleen in de bus terug van station Haarlem naar de trein die vanaf Amsterdam Sloterdaik naar Leeuwarden vertrekt. Ik zwaai haar uit. Morgen zwemt haar oudste skatje af voor zijn A-diploma. Daar moet ze uiteraard bij zijn.

Ik fiets mismoedig op de bakfiets over de Jansstraat terug naar huis, ondertussen ontvang ik om de haverklap een tranentrekkend berichtje op mijn telefoon.

21:45. Joost en sjaaldochter F. kijken televisie. We hebben een leuke dag achter de rug. Joost, de klasgenoot van F., zal hier blijven slapen. Hij wel.

(20:15: Er staan vijf leden van een gezin hier verderop aan de deur. Een verontwaardigde vrouw met zwart, sluik haar vertelt me met een lichte trilling in haar stem dat ze een jongen en een meisje over haar dak heeft zien lopen. Ze maken al uren achtereen de buurt onveilig en na een lange zoektocht heeft de aanklopster ontdekt dat het gezochte stel in mijn huis een heenkomen heeft gevonden. De daklopers blijken mijn bloedeigen freerunners Joost en F. te zijn. Ik poeier de vrouw en haar vierkante, kortgesneden man en hun drie onguur blikkende zoons met grimmige hondenkoppen af met de mededeling dat mijn kinderen al uren lang binnen zitten. Even later vraag ik mijn losgeslagen jeugd of ze de kap van desbetreffende buren willen ontzien.)

Een weekend is niets als je er op zaterdagavond al weer afscheid van moet nemen. Gisteren zaten Mies en ik nog getweeën aan de Ringdijk in de Amsterdamse Watergraafsmeer en bespraken er de langsflitsende nouveaux riches in driekwart kaki broek op de bakfiets vol verwende jeugd, de zwervers en zenuwenlijders. Een uur of twee later liepen F., Mies en ik over de Haarlemse Grote Markt, langs het Spaarne, door de Wijde Steeg via de Spaarnwouderstraat naar onze huispizzeria om er onder toeziend oog van tante Poes de maaltijd te genieten. Tante Poes, een dementerende vrouw met een uitgesproken mening, liet zich, ijsberend over het terras,  veelvuldig laatdunkend uit over de frisse wind. F. had het niet meer en lachte zich een ongeluk. Leedvermaak om een voorbij leven.

22:25. De kids vermaken zich op de bank bij het programma Weekend Miljonairs en ik sms nog steeds vol droefheid met Misja die in een intercity door Noord-Gelderland reist. Het is zaterdagavond. Iedereen heeft wel iets te doen.

En ik blog van lamlendigheid voor een terugtredend publiek.

Het heeft wel iets.

Mirosjabin draait Loney Dear: “Saturday Waits”

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s