Foto’s


Vandaag werd ik opgebeld door een mevrouw van de krant. Een van de personen van de foto’s die Mies en ik een maand geleden in de modder hebben gevonden, heeft gereageerd. Het Haarlems Dagblad  was zo goed geweest de foto’s, die we hadden opgedoken naast een sloopflat verderop in de buurt, te plaatsen. Foto’s van een vakantie in zwart en wit. Een blij lachende snorreman met een lauw lachende oriëntaals getinte vrouw, met een zware, harige, arm over haar kwetsbaar blote schouder in verbleekte polaroidkleuren. Even verderop een goedgevulde glamourgirl van indische afkomst in indianenkleren op glansrijk fotopapier.

Twee vrouwen van middelbare leeftijd met seksspeeltjes in hun hand en een ondeugende blik in hun ogen. Verwelkte meisjes.

Trouwfoto’s van geblondeerde en gepermanente liefhebbers van ongesorteerd vermaak.

Dat werk.

De man die zich bij het HD gemeld heeft zal ze woensdag wel willen meenemen, die hele Dekamarkttas vol. De wijkkrant zal er ook bij zijn. Er zullen foto’s van ons worden gemaakt. En dat zal mijn moment zijn. Vereeuwigd te worden met een van de mensen van de foto’s die al zolang in een zak naast mijn eenzame bed liggen. Deze mirakels van mijn verbeelding. Het zijn Amsterdammers. Zover is me wel duidelijk. Oudezijds Achterburgwal zag ik op een fotografiestudio-etiketje. In mijn fantasie zijn het leden van de  Amsterdamse penose. Casa Rosso. Wellicht hebben ze in een duister verleden wel eens een ramkraak geplaatst en hebben ze geweend om de dood van De Dominee.

De link met Haarlem heb ik nog niet scherp. Misschien wordt dat woensdag wel duidelijk.

Momenteel is het nog de donderdag ervoor. De dag na de negende verjaardag van mijn tweede dochter, dertien dagen na de dertiende verjaardag van mijn oudste dochter en vijfentwintig dagen na de zevende verjaardag van mijn jongste. Eén dag voordat ik mijn Misjalief in mijn armen kan sluiten.

Het is donderdag 3 maart. VKbloggers publiceren in blessuretijd. VKbloggers. De meesten van hen, hebben binnenkort professionele geestelijke bijstand nodig.

Mirosjabin biedt zich aan en vertoont met liefde:

Abner Jay: St. James Infirmary Blues.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s