Fiets

Na een maand of wat heb ik vanochtend eindelijk weer de fiets gepakt om me te verplaatsen tussen mijn huis in Haarlem en mijn werk in Amsterdam oost. Een kleine overwinning op de, in de maat van de ergernis bewegende, trein, gevuld met de vermoeide forenzen die ik de afgelopen tijd al te vaak heb gezien. Je kunt ze amper mensen noemen, die uitgebluste figuren die, op het moment dat de trein nadert, naar de rand van het perron schuiven en zich, zodra de trein tot stilstand is gekomen en de deuren zich openen, langs de uitstappende passagiers naar binnen wurmen alsof hun leven ervan afhangt.

Niets van deze waanzin op de fiets. Tijdens mijn tocht reken ik meedogenloos af met de hele wereld om even later diezelfde wereld weer lief in de ogen te kunnen kijken. Catharsis.

Hele monologen heb ik op mijn tweewieler gehouden. Ik heb ze inmiddels allemaal wel een keer de waarheid gezegd, mijn dwarsliggers, mijn demonen, de duvel en zijn ouwe moer. Als ik zo diep in gedachten ben raak ik nog wel eens de randen van het fietspad uit het oog, maar dat terzijde.

Mijn stemming wordt mede bepaald door het weer. Met een flinke stoot wind mee kan ik nog wel barmhartig zijn, maar als Aeolus me van de fiets blaast laat ik geen spaan van die rotzakken heel. Ik kan dan behoorlijk driftig zijn.
Vanochtend had ik gelukkig wind mee.
Op de terugweg was het een ander verhaal. In de fietsenkelder liep ik mijn collega, de jurist, tegemoet met een natte paraplu. "Regent het?" vroeg ik hem. En dan nog zijn er mensen die beweren dat stomme vragen niet bestaan. Toch nam hij de moeite me serieus te antwoorden "Ach, het valt wel mee, maar als je zover moet als jij ben je aan het eind van de rit doorweekt." … waarvan akte. Het regende niet alleen. Ook de wind blies onverminderd in dezelfde richting als vanochtend. Het had waarschijnlijk al een tijd geplensd. De fietspaden waren getransformeerd tot ondiepe beekjes en als op de naastgelegen provinciale weg een auto in tegengestelde richting passeerde kreeg ik een haag van vers gevallen hemelwater als een frisse douche over me heen. Doorweekt is een eufemisme, ik was doordrenkt.
Thuis aangekomen nam ik snel een warme douche. Daarna warmde ik me aan de sms-jes en de stem van Misja. Tenslotte zeeg ik met een voldaan gevoel in mijn fauteuil neer, gehuld in kamerjas en pantoffels aan mijn, nog immer koude, voeten.

Ik heb het eindelijk weer eens gedaan. Ik ben de verdorring voorbij.

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2011-01 and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Fiets

  1. misja says:

    liefsteliefliefje…
    wat had ik toch gister al graag bij je willen zijn..
    om je thuis op te wachten met een heet bad
    en een lekker gekookt avondmaal…
    als je zo’n fietstocht achter de rug hebt,
    verdien je het helemaal dubbel en dwars
    om verzorgd te worden met veel liefde!
    nog even liefje, dan kan ik je weer overladen
    met alles wat ik je kan geven….

  2. Fred van der Wal says:

    van fietsen blijf je jong en lekker mager

  3. Ton.A says:

    Lieve Sjaal,
    Geweldig om onder deze weersomstandigheden te fietsen je bent een kanjer.Morgen zie je jou lieve Misja weer. Dit blog houd op te bestaan,laat hierop dus optijd weten waar de fans je kunnen volgen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s