Gemis (duoblog)

Sjaal

Na anderhalve week intensief met elkaar te hebben doorgebracht is het onvermijdelijke afscheid deze zondagavond toch aangebroken. Met lood in de schoenen en een brok in mijn keel namen Mies en ik (vergezeld van haar twee jongste spruitjes) afscheid van elkaar op het busstation nabij de snackbar waar haar oudste en ik nog een uur eerder Raspatat met frikandel hadden gehaald. De kinderen waren,  in het begin van de middag door hun vader terugbezorgd, nadat zij de herfstvakantie bij hem hadden vertoefd.

De vakantie begon voor Misja en mij met de verkoop van mijn vakantiehuisje, die wegens mijn a.s. scheiding niet kon worden aangehouden. Een drietal kortgeschoren Brabanders, vader, moeder, zoon, overhandigden ons een flinke stapel bankbiljetten. Zoonlief werd geacht het ouderlijk huis te verlaten en moeder had dit huisje voor hem op het oog. ‘Het was voor ons liefde op het eerste gezicht’, vertrouwde ze me toe. Ik vroeg me af wie ze met ‘ons’ bedoelde, maar ik liet me er verder niet over uit. Na een kort familiebezoek in Nijmegen vertrokken we met de poet richting Haarlem. De katten besprongen ons en schooierden om eten. Er lag een geopende brief van mijn advocaat, een neutraal poststuk, een krant en  een aantal krasloten. We keken in bed naar een aantal verfilmingen van vertelsels van Guy de Maupassant en vielen vol verwachting over de aankomende kinderloze week in slaap.

Een week. Wat was het een heerlijke week he Mies? Wat was het fijn om elke dag in elkaars armen wakker te worden, wat genoten we van het door ons aan N aangeboden diner in ‘Het wachtlokaal’,  het zingende en acterende Algerijnse gezelschap en de hartelijke Afrikanen in de coupé van de trein naar Antwerpen- Brussel, de tentoonstelling van het werk van Peter van Straaten in de Hallen, het bezoek aan het Fries Museum -en dan met name het verzetsgedeelte-  en ja, het bezoek aan boekwinkel  De Zondvloed te Mechelen .

Wat konden we toch heerlijk van elkaars aanblik genieten in het bovenzaaltje  tussen de troosteloze  hoeders van het paleis van de Literatuur, de bloedserieuze volgelingen van Neerlands best geëtaleerde auteur, Arnon Grunberg. En wat genoot ik van je stoutmoedigheid toen jij deze joodse messias van de Nederlandse letterkunde een gebonden uitgave van zijn nieuwste werk, uit het zakje liet halen (‘het is jouw boek, toch?’) en hem vervolgens dicteerde het boek te signeren met een bloemetje, een hartje en een sterretje, ondertekend door Remco Campert (wat hij vervolgens ook deed). En wat hebben we de dag erna weinig van het historische Antwerpen gezien, maar veel van de winkelcentra. En wat heerlijk, lieve, dat we zo fijn konden wegzwijmelen, janken, bij de verfilming van Wifes and Daughters van Elisabeth Gaskell, zelfs toen ik met koorts op de bank met mijn hoofd op je middel rustte,  misschien wel juist toen. Want ondanks de overgang van zomer naar wintertijd, wat ons een uur uitstel bood, wisten we dat mijn vertrek nabij was. We hebben elkaars tranen gelikt en jij hebt mij nog een bijdrage voor ons duoblog gestuurd, die ik niet mocht lezen voordat ik het mijne had afgerond. Het is nu zover, ik zit nu alleen in de trein en ik ben benieuwd naar je tekst en laaf me aan de herinneringen aan afgelopen week liefje.

Helaas heb ik hier geen internet.

Ik kus je dichterbij.

Misja

de superdeluxe week van ons tweetjes geheel en al samen zit er helaas alweer bijna op.
het was en is nog steeds 1 en al genieten en mijn liefste lief ligt nu heerlijk zij het niet al te fit op mijn bank met een dekentje te zappen,
af en toe lekker commentaar leverend op alle bagger die het medium te bieden heeft, waarschijnlijk kijken we daarom beiden vrijwel nooit tv. we zullen zo  verder gaan kijken naar een kostuumserie die we tijdens ons uitje in antwerpen hebben gekocht.
alle momenten samen even dierbaar, ook de presentatie van grunbergs nieuwe boek die het voor ons signeerde. we maakten er, zoals doorgaans bij ons hoort, een grappig spectacel van. de gevraagde symbooltjes tekende arnon er gehoorzaam bij.
"een hartje, ja, en een bloemetje nog, goed zo, nog een sterretje…en dan je naam, remco campert was het toch?"
hij moest er om gniffelen.
heerlijk. een week lang hebben we alles samen beleefd. bungalowpark in heumen, de overdracht van het huisje vol herinneringen voor sjaal…hij heeft het niet meer nodig om tot zichzelf te komen. alleen hoeft hij nooit meer te zijn….hij heeft nu mij!
zijn superlieve ouders namen ons mee naar de beste bistro in nijmegen. we genoten daar ook samen van hun hartelijkheid en lieve betrokkenheid naar hun enige zoon, mijn sjaal…
zoveel moois waar ik zo gelukkig van word…het maakt niet uit waar we zijn of wat we doen.
mijn mooie man en ik, overal zijn we hetzelfde, twee zielen, 1 gedachte….

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2010-10 and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Gemis (duoblog)

  1. misja says:

    o liefstelief,
    wat mis ik je….
    elke seconde samen was genieten,
    puur geluk en ware liefde….

  2. fred van der wal says:

    Smaksmaksmikkeldesmek
    elke hond…
    pardon
    elke mond heeft zijn gebrek
    stekkerdesstekkerdestekkerstek
    is het eten weer niet klaar
    op je tong enorme bloedblaar
    staan je tanden na afloop ook nog raar
    dan is er nog één maar…
    staat Robin van zessen klaar
    dan is er weer geen gevaar
    een ex is vaak eeen zak haar
    liever van goud een baar
    in Groningen daar woont Saar
    ik ben nu niet helemaal gaar

  3. Isis Nedloni says:

    Lieve Misja en Sjaal
    O,o,o,o,
    wat kan ik me
    dit voorstellen….
    Ik kan het me zo goed voorstellen!
    Dikke aanbeveling voor jullie twee en de liefde onderling….
    Heel veel liefs
    Isis; )))))))

  4. Isis Nedloni says:

    Heee….wat speels…
    Je vader en ik
    staan zelfs bij de favorieten
    boven op elkaar………heerlijk; ))))))))

  5. mirosjabin says:

    @ Oooo lievelief, wat mis ik je ontzettend in dit lege huis met twee gulzige katten die al veel te lang geen eten hebben gehad. De muziek van Laura op een volume waar de buren nog net geen last van hebben.
    schatjelief, ik ga je zo bellen hoor!
    @ Fred, voorwaar, geef mij die mond maar!!!
    @ Isis, ja, lang leve die heerlijke onvolwaardelijke liefde

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s