Treinreis naar de nacht

zondagavond 18:15 station steenwijk. ik zit in de trein naar rotterdam. op het bankje tegenover mij zit een moeder met haar kind, moeder heeft een schoen uitgetrokken en ligt met een been opgetrokken in een halve foetushouding en haar in  paarse hoofddoek gehulde hoofd in haar armen, die ze op de armleuning te rusten heeft gelegd. naast haar ligt een grijze suède handtas en er zit een kindje van een jaar of drie met een roze hartjeselastiekje in haar bruine haar. met haar grote donkere ogen kijkt ze over de rand van het laptopschermpje. ik lach naar haar. ze kijkt me met een neutraal gezichtje aan, met een rietje in haar mond, dat in een pakje vruchtenlimonade gestoken is. naast me zit (vermoedelijk) haar zusje, een meisje van een jaar of zeven met eveneens een roze elastiekje in haar haar. aan de overkant van het gangpad zit de man in zijn paarse tuniek, een kalende marokkaan. hij ligt met zijn armen over elkaar gevouwen, hoofd achterover tegen de rugleuning, zijn ogen gesloten. naast en tegenover hem praten in sportoutfit geklede, kortgeknipte jongens over militaire dienst. de trein heeft zich inmiddels in beweging gezet. nog ruim twee uur en ik ben weer in haarlem. een weekend in leeuwarden verloopt veel te snel. misja en ik hebben ons 43 uur prima met elkaar vermaakt. tussendoor vermaakten we haar drie mooie kinderen, de buurmannen en hun kroost, de oppas en misja’s zus en haar dochter. conversatie over consternatie. af en toe trokken we ons terug en draaiden de deur naar de slaapkamer op slot zodat we niet zouden worden gestoord in ons liefdesspel. zo deden mijn ouders het vroeger ook.
18.35 zwolle. internet!! de vrouw, schuin tegenover me, slaapt nog, de man is inmiddels wakker en staat op om naar de wc te gaan. de vrouw opent nu ook de ogen en begint een gesprek met haar kinderen. ze kijkt geergerd en voert een discussie in een taal die ik niet versta. de man komt terug en bemoeit zich er ook mee. een dominante man met een getergde blik.
een minuut nadat mijn lief me had uitgezwaaid had ze al weer een sms van me te pakken. het gemis is groot als je weet dat  je elkaar vijf dagen later pas weer ziet. mijn berichtje werd gevolgd door een smsje van mies en zo wisselden we nog wat woordjes met elkaar. het is surrogaatcontact, maar het is beter dan niets.
18:46. de trein vertrekt weer. ik zit achter mijn laptop. de driejarige voert het hoogste woord en moeder kijkt vermoeid in haar richting. van een gesprek is geen sprake. de zon schijnt verblindend in mijn gezicht. de bomen naast de groene velden trekken lange schaduwen, donkere accenten die zich de aankomende uren alleen maar zullen uitbreiden totdat de duisternis al het daglicht heeft verdreven. 18:56. ik lees maarten biesheuvel en verlies mezelf in het openingscitaat…

Es war sehr früh am Morgen, die Strassen rein und leer, ich ging zum Bahnhof Als ich eine Turmuhr mit meiner Uhr verglich, sah ich, dass es schon viel später war, als ich geglaubt hatte, ich musste mich sehr beeilen, der Schrecken über diese Entdeckung liess mich im Weg unsicher werden, ich kannte mich in dieser Stadt noch nicht sehr gut aus, glücklicherweise war ein Schutzmann in der Nähe, ich lief zu ihm und fragte ihn atemlos nach dem Weg. Er lächelte und sagte: ‘von mir willst du den Weg erfahren?’ ‘ Ja,’ sagte ich, ‘ da ich ihn selbst nicht finden kann.’ ‘ Gibs auf, gibs auf’, sagte er und wandte sich mit einem grossen Schwunge ab, so wie Leute, die mit ihrem Lachen allein sein wollen. (Kafka).

Sjaal draait

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2010-09 and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Treinreis naar de nacht

  1. Ghijsa says:

    Onvoorstelbaar dat mensen nog een boek of laptop meenemen in de trein,
    geruisloos schieten de hoofdstukken voorbij
    de hoofdrolspelers tegenover mij
    perpetua, perpetua,
    als late retoriek van Alexandr Poeskjin

  2. misja says:

    oh liefje…
    de tijd die we samen zijn lijkt steeds
    korter te worden ten opzichte van de tijd
    dat we weer zonder elkaar moeten
    doorbrengen….
    zelfs een leven lang zal voor ons te kort zijn..
    het is slechts een kwestie van tijd dat we
    samen zullen zijn….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s