En wat rest

…is de toekomst.

Maar vandaag is het 5 september.
De dag van Heilige Laurentius Justinianus. Bisschop en Belijder (wit).
Bisschop en eerste Patriatch van Venetie was Laurentius, edele afstammeling der aloude familie Justiniani te Venetie, een toonbeeld als monnik en als Bisschop, de zorgzame herder die alles opoffert om het heil zijner schapen. Hij stierf arm, zoals hij geleefd had, in 1455.

20.30 Sjaal zit eenzaam in zijn woonkamer achter zijn piano. De muziek die klinkt komt uit de luidspreker die hij onlangs aan de praat heeft gekregen na urenlang gepiel met draadjes. Het klavier van de piano is verborgen onder een klep en daarbovenop staat een laptopje. Een gipsen, glansend wit geverfd, beeldje van een droevig gestemde Verdi aan de rechterzijde, een mis- en vesperboek aan de linker. De zon is al onder en in het midden van de pijpenla, op de plek waar de piano tegen de muur is opgesteld, is er slechts het licht van het schermpje. Sjaalvrouw is net een kwartier geleden in haar woonplaats Leeuwarden aangekomen. Ze is om 17.57 uur met tranen in haar ogen vanaf  Amsterdam CS vertrokken. De sjaalkinderen zwaaiden haar uit zolang als ze konden, ze sprintten over perron 10 met de trein mee totdat ze moegerend waren.

Sjaal bracht de kinderen vervolgens weer terug bij hun moeders en nu zit hij alleen achter het scherm van een laptop. Hij voelt zich geamputeerd. Dat is iets anders dan het gevoel van eenzaamheid. Dat gevoel kent hij ook maar al te goed. Lees zijn dichtwerk er maar eens op na.
Vijf dagen en nachten zonder Misja is best veel.

20.45. Het is nu overal donker. Het licht staat aan in de keuken. Een mot zit achter een als gordijn opgehangen hoeslaken, dat is geklemd tussen het raamkozijn en het bovenlicht, en probeert dat wat rest van het daglicht te bereiken. Het raam houdt de fladderaar tegen. De nachtvlinder is hoogstwaarschijnlijk vanochtend door sjaaldochter J. met een tak in een plooi van het hoeslaken gedreven en is nu eindelijk verlost van de loden last van het laken, om zich vervolgens te kunnen verweren tegen de ruit.

Wat rest is dat wat rest. Vijf dagen en nachten zonder Misja is best veel. Maar op vijf dagen en nachten volgen achtenveertig uren van samenzijn. En dit schema herhaalt zich keer op keer, totdat het doorbroken wordt door een vakantie. En op zo’n vakantie volgt een patroon als hierboven beschreven. En als de volgende vakantie is aangebroken gebeurt het weer dat de twee elkaar een week achtereen kunnen zien.  Het wordt tijd dat ze naar Venetie gaan om te trouwen.

21.00 uur (sjaal🙂 Ik vermoed dat sjaalvrouw inmiddels thuis is. Ik zal haar maar snel gaan bellen. Ik zit hier maar achter die laptop.

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2010-09 and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to En wat rest

  1. fred van der wal says:

    Ik heb gehoord dat je ook in Gretna Green kan trouwen voor een krats, een kwartiertje en het is gepiept, die Italianen rippen je vast met hun Spaghettisnorren.

  2. sjaal says:

    @ jaja, fred, maar d’r komt toch ook wat van romantiek kijken bij zo’n ceremonie!

  3. misja says:

    o liefste allerliefste lief…
    wat hou ik toch oneindig van je,
    mijn grootste ware liefde,
    mooiste meest prachtige man,
    heerlijke bijdrage wederom!
    kus je de sterren van de hemel
    en adoreer je tot in de eeuwigheid

  4. fred van der wal says:

    jA? JA!
    DAT KENNE WE
    Je kan helemaal de sterren niet
    uit de hemel kussen want dan verbranden
    je zuigzoensmikkelsmekkelsmeksmak lippen
    zonder lippen gaat het niet
    zegt de Grote SuperZoenvis altijd

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s