Bekijk het maar

woensdag 14 juli 13:15 uur. sneltrein pisa centrale- roma termini van 11:00 uur. sjaaldochter leest haar boek en ik ben offline aan het werk voor de wijkkrant. heerlijk, geen mailtjes, geen reacties, geen afleidende prikkels. we zitten in een verkoelde coupé voor zes personen. z. zit naast het raam, ik zit naast haar met mijn laptop op schoot. een amerikaanse touriste zit op de bank tegenover ons. we zijn inmiddels toscane weer uit. we rijden met een flinke vaart stazione montalto voorbij. het treinkaartje is aanzienlijk duurder dan gister. zal met de snelheid van de trein te maken hebben. we komen vandaag anderhalf uur eerder aan op onze bestemming dan op de heenweg. het aantal stations waar we stoppen is op twee handen te tellen, gisteren hield ik de tel niet meer bij. in toscane waren het er al meer dan 25. aan de rechterkant zie ik een reepje azuurblauwe zee, aan de linker een snelweg door  laag heuvelland, vlaktes onbewerkt land  tussen zonnebloemenvelden en dorre weilanden. telefoonpalen en electriciteitsmasten brengen het moderne leven in de schamele onderkomens van de enkele agrariërs die zich niet hebben laten verleiden door de genoegens van de zuidelijker gelegen hoofdstad  . 13:30, we passeren een electriciteitscentrale “tirreno power”, de naam verwijst naar de nabijgelegen mediterrane zee die het gebruikte koelwater ontvangt. civitavecchia even verderop ligt een havenplaats. er ligt een cruiseschip in de haven. civitavecchia. er stapt een mevrouw in die zich ergens over verbaast. ik probeer te ontraadselen wat haar bezighoudt. het heeft weinig zin. zij begrijpt mij niet en ik  haar niet.
de laptop heeft vrijwel geen stroom meer.   
22:00. de dag is alweer voorbij. sjaaldochter leest in haar jurkje de laatste bladzijden uit haar fantasiaboek door de wakkere muis geronimo stilton. vandaag hebben we voor de tweede keer de spaanse trappen en de trevifontein bezocht. en ook de st.pieter stond op het programma, evenals het pantheon, maar dat laatste heb ik onder tijdsdruk maar even overgeslagen. het kind heeft veel te verduren. het rode hoofdje spreekt boekdelen. het kind draait om elke hoek een radslag en moet mijn tempo maar bij zien te houden. ik heb langere benen, zij heeft vermoedelijk een groter uithoudingsvermogen.
de st. pieter. er werden om de haverklap onwel geworden mensen per ambulance afgevoerd. we wachtten een half uur in een rij om vervolgens de meest indrukwekkende kathedraal op deze aardbol te mogen aanschouwen. z. fotgrafeerde de dreigende blikken van de grafmonumenten van gestorven pausen, even enthousiast  als haar zus f. in februari had gedaan. het baldakijn van bernini was helaas onbereikbaar, evenals de koepel. de paustombes onder de kerk waren wel toegankelijk. we hebben johannes paulus ii een knikje gegeven en de heilige petrus gegroet en toen waren we er klaar mee. jeugdherberg. na een eenvoudige, vitaminerijke, maaltijd  trokken we voor de tweede etappe naar metrolijn a, zo’n anderhalve kilometer verderop, kruipdoor sluip door het gangenstelsel onder stazione termini, maar niet nadat we in een telefooncel met onze geliefde misja hadden gebeld. toen ik te lang aan de lijn bleef trok z. me aan mijn arm. ik had haar ijs en de trevifontein in het vooruitzicht gesteld. niet langer dralen. ik beloofde misja later terug te bellen. uiteindelijk kwam het allemaal goed. moe, maar voldaan pakten we op de via del tritone de bus naar het station.
22:45. het meisje slaapt. ik heb net een sigaret gerookt in het venster. in een van de appartementen aan de overkant van de straat zie ik een aantal biddende pakistani. het ene moment lopen ze slechts gehuld in een batikdoek, het andere moment hebben ze een religieus kleed, een hoofddeksel en een door allah en mohammed vervulde blik in het gelaat. de kamer ernaast kijken de pakistani naar tv van 13 in een dozijn. weergaloos. geen idee welke relatie deze mannen tot en met elkaar hebben, vrouwen zijn hier in ieder geval niet welkom. het appartement erboven is het domein van een vrouw van tegen de zeventig. ze heeft antiek meubilair in de kamer en vult haar dagen met het staren door het raam., of beter: naar de straat. ze rust van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat met haar onderarmen over de vensterbank, als de zon nog in haar richting schijnt, met de luiken half gesloten en als de duisternis is ingetreden volop  uit het ontblote raamkozijn.
ah, roma! het is de stad die de muziek maakt.
 Sjaal draait Josh Rouse: Las Voces.

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2010-07 and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s