Pisa 7 de verbouwing

16:00 uur, haarlem, 8 * celcius.
terug.
Gisteren hebben we een groot gedeelte van onze kostbare tijd in Toscane op vliegveld Galileo Galilei doorgebracht, buiten was het een graad of 22.

Fragment uit mijn reisdagboek: "(11-5, 16:30) Pisa-Amsterdam. De laatste dag in Pisa bestond – hoe kan het ook anders- uit wachten. Vanwege een vertraging van anderhalf uur viel het wachten langer uit dan gepland. Ik was ruim vier uur voor de door Transavia doorgegeven vertrektijd van Piazza Garibaldi vertrokken. De terugreis bestond tot het vliegveld van Pisa uit een busritje van een klein kwartier met de Linea Rossa. Achteraf gezien hadden we het vliegveld ook lopend op tijd kunnen bereiken. Het vliegtuig is een half uur geleden opgestegen en bevindt zich nu boven een dik wolkendek.
We zitten op rij 7. Lily en Francesco, onze nieuwe vrienden, op rij 8. Het meisje is net zo oud als mijn Zajra en spreekt uitstekend Nederlands, haar vader is een Florentijn en haar moeder is van Nederlandse komaf. Francesco en ik spraken in de vertrekhal onder het genot van een blik Peroni over onze recente scheiding en de kinderen vermaakten zich met het overgooien van de knuffel van Lily. Zo werd de vertraging toch nog draaglijk. Franceso vertelde een aandoenlijk verhaal over een leven in het buitenland (Nederland dus)  zonder vaste woon of verblijfplaats en een geld en energievretende scheiding. Het kind dat voor mijn neus met haar pop aan het spelen was, bleek de vrucht van twee in onmin geraakte ouders."  

De tijd voor ons vertrek uit de jeugdherberg  (10.30) brachten we in de omgeving van de herberg in de regen door, we vluchtten even een ijssalon binnen voor een kop caffé Americano en twee hoorns gevuld met citroen- en stracciatellaijs. Ik was even klaar met Pisa. De verbouwing speelde door mijn hoofd. Ik had van ex-s. het bericht ontvangen dat de steiger was geplaatst en dat de camper, mijn tijdelijke woning, voor de deur stond geparkeerd. Na onze terugkomst zou het allemaal beginnen. En de kat was nog niet bevallen. De kinderen wilden mama ook graag weer zien. Na onze vlucht namen we geemotioneerd afscheid van Lily en Franceso, met kussen en een dubbele omarming. We zouden mailen en bellen. De treinreis terug verliep voorspoedig. Ik zou me moeten inhouden de aankomende periode. Inbinden, aardig zijn, me klein maken in mijn tijdelijke woonruimte.
Het terugzien met ex-s. was hartelijk, ze haalde ons op met de bakfiets.
Uiteindelijk sliepen de kinderen om een uur of negen, tien.
Vanochtend richtte ik zo goed en zo kwaad als het ging de camper in. De bedjes opgemaakt, gordijntjes aangebracht, spelletjes en boeken opgestapeld, de koelkast kan pas worden gevuld als ik stroom heb. Tijdens het inrichten werd er op de deur geklopt. Een werkman. Het bleek de bestuurder van een oplegger met een stortkoker en een mobiel toilet, de aanhanger bestond uit een bouwkeet. Hij vroeg me in een Haags accent waar hij de spullen neer kon zetten. ‘Waar is de aannemer eigenlijk?’ spookte het door mijn hoofd. ‘Die man regelt maar dingen en ik weet van niets, kunnen die lui niet gewoon in mijn eigen huis naar de wc en daar doen ze de rest ook maar, waar hebben ze eigenlijk een hele bouwkeet voor nodig? Waarom slaap ik goddomme dan in die camper?’ maar dat zei ik dus niet. De kinderen waren er bij. De man wachtte mijn instructies niet af en zette de hele klerezooi in een rap tempo op stoep en in de nog vrije parkeerhaven achter de camper. ‘Zo, wil u daar even de handtekening zetten? Dank en tot ziens.’ en de man was weg. Ik realiseerde dat ik niet eens een telefoonnummer van de aannemer had. Ex-s. heeft tot nu toe alles geregeld. Viavia kreeg ik de man toch te pakken. Ja, hij begon een dag later. Regen, te gevaarlijk op het dak. De man start nota bene op Hemelvaartsdag! Welke God wil deze katholiek nu eigenlijk verzoeken?
enfin, het was een verloren dag. ik was de rest minder aanspreekbaar voor de kinderen.
er zit er nu (21.05) één muisstil naast me op de bank, pyama aan. ze wil graag in de camper slapen, maar ze durft niet alleen, haar zusje jomma slaapt weer in haar eigen bed (haar kamer is tot morgen nog bereikbaar), die heeft geen zin de nacht door te brengen in zo’n oncomfortabele en koude bedoening).
aiai. francesco heeft ook nog een mailtje gestuurd. hij is erg blij ons ontmoet te hebben en hoopt op een spoedig weerzien. ja, ik ook. en dan kunnen we het hebben over al die ellende van ons.
en de kinderen.
We zijn blij met ze. En zij ook met ons. Dat weet ik zeker.

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2010-05 and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Pisa 7 de verbouwing

  1. Smokey says:

    Nou is `t de kunst te blijven lachen tijdens de verbouwingsperikelen Sjaal.
    Je vertelt er leuk over, dat scheelt een hoop.

  2. Wattman says:

    Ik vind verbouwingen verschrikkelijk. Dat je eigen plekkie zo’n zooitje is, ik kan er niet tegen en ben niet te genieten. Heb ik ook met schilderen en behangen. Of gordijnen wassen.
    Ik woon dus in een huis met bakstenen muren en zonder gordijnen…
    Succes Sjaal, je zult het nodig hebben….

  3. misja says:

    mooi blog…
    muziek prachtig,
    what else can I say..
    oja, de bovenste foto lijkt wel een schilderij,
    fase verbouwing, komt goed, alles komt goed
    liefs

  4. R. Kruzdlo says:

    Mooi blog en vooral met liefde voor je kinderen geschreven, gevoelig en intelligent…zie je niet vaak. beste kerel Groet Rob

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s