Stille straten

Station Haarlem Spaarnwoude, 3 april, 16:50. De trein vertrekt over twintig minuten. Het regent aanhoudend. Ik zit in een glazen wachthuisje met een goed gevulde papieren Ikeazak. Donkere wolken hebben zich samengepakt boven het snelweglandschap aan mijn linkerzijde. Een troosteloze vlakte omrand door heesters, begrensd door een snelweg en een spoorlijn. Een groepje wandelaars, gehuld in waterdichte winterjassen en polyester poncho’s, trekt oostwaarts over het asfalten fietspad richting Halfweg. Als ik naar rechts kijk zie ik mijn drie kinderen aan de NS-automaat. Ze bestellen vier treinkaartjes naar het Duitse Norden en een  kaart voor de hond die we niet hebben. Even verderop is een lelijke loopbrug over het spoor gebouwd. Ergens daarachter moet het centrum van Haarlem zijn.

In deze omgeving breng ik ze groot, die kinderen van me.

 
Ik dwaalde door stille straten,
Des avonds naar buiten in ‘t veld,
Daar heb ik het beste gelaten:
Mijn liefde ter aarde besteld.
  
Een vogel, van ver, in de boomen,
Huilt zoo vreemd, als een kindje dat schreit;
Der lust is mijn leven ontnomen,
Bij mijn liefde ter ruste geleid.
  
De maan rijst, laag, uit de neevlen,
Van tranen is rood haar gelaat;
De sterretjes pinken, zij preevlen
Vergeefs een verstandigen raad.

(1879, uit: Vogels van diverse pluimage, Liederen).

Ik verlang naar stille straten. Ik verlang naar rust, ik kan me niet concentreren.
De kinderen vragen continu om mijn aandacht en ik ben er met mijn gedachten niet bij. Ik wil er voor ze zijn, maar het lukt me niet.
Zolang ik er niet voor mezelf ben, kan ik er ook niet voor de kinderen zijn.

20.45. Stille straten in de schemering.  Het regent aanhoudend. Een kind is nog wakker. Haar digitale modepop is gehackt. Ze is in tranen. Ik loop de tuin in en steek de fik in een goed gevulde sigaret.

Ik houd van kinderen.

Sjaal draait: The City and the Horses: I Love The Girls

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2010-04 and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Stille straten

  1. Jezzebel says:

    Oh zoete weemoed.
    Erg mooi geschreven.
    Prachtige foto.
    Ik hou van je melancholieke kant.
    .

  2. misja says:

    zeer herkenbaar,
    er moeten zijn voor mijn drietal
    maar ze meer willen geven
    dan je kunt…
    blijf je best doen
    elke keer weer

  3. sjaal says:

    @ Dank lieve Jezz!! Wat een heerlijke complimenten.
    @ misja, inderdaad!
    Je best doen en zoveel mogelijk van ze genieten.
    Zo simpel klinkt het!
    Maar toch zo lastig om vol te houden.

  4. misja says:

    ik begrijp wat je bedoelt,
    maar een blog als deze laat
    al zien dat je toch van ze geniet,
    ook al vind je jezelf daarin tekort schieten,
    jij bent niet perfect,
    je kinderen zijn dat ook niet…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s