Transport

16-2 8.25 am. in eerste instantie.
vannacht heeft het weer gesneeuwd. voor me zie ik een mager mens over de straat schuifelen. met haar benen dicht bij elkaar. alsof ze in haar broek heeft gepoept. waarschijnlijk loop ik zoals haar. ich bin wie du.
mensen immiteren mensen om te voorkomen dat ze vallen, opvallen, omvallen, uitglijden.
ik heb gisteren de helft van een dialoog herhaald in een gesprek met een collega. ik merk dat het werkt. het lijkt of mensen me beter begrijpen/ accepteren als ik niet mijn eigen woorden gebruik. het is veilig. ze hebben hun waarde al eens bewezen. die woorden, in andere dialogen of groepsgesprekken. mij zeggen ze niet zoveel. het is meer mijn angst voor de ander die maakt dat ik ze gebruik dan dat ik ze waardeer om hun inhoud. als andere mensen dit nou ook hebben (dat ze woorden gebruiken, zinnen, die ze hebben overgenomen van anderen uit andere gesprekken) zou het zomaar kunnen zijn dat mensen maar wat zeggen zonder dat ze de inhoud van het gezegde nog kennen.
"ze weten niet wat ze zeggen" hoor ik mezelf wel eens als verwijt naar de mensen die niet achter hun verkondigde waarheden lijken te staan.
dogma’s en geleuter gaan eenzelfde weg. het zijn dezelfde woorden. het zijn dezelfde monden die worden aangestuurd door identieke breinen. het is dezelfde overlevingsdrang. de wil om begrepen te worden, geaccepteerd te worden. doe als ik en je zult zijn als ik. praat me na, denk en dicht zoals de rest en je zult succesvol zijn. vervangbaar zijn. dat wel. want je neemt een plek in, in ons midden en er is ruimte genoeg. we zullen je ook niet missen als je er niet meer bent.
Op een dag zul je er niet meer zijn. Dat heet sterfelijkheid.

16 februari. 9.15 AM. In tweede instantie
Ik loop al een maand of twee acht keer per week langs dat ene moment. Het Muiderpoortstationmonument. Enkeltje Westerbork.
Georganiseerd van 3 oktober 1942 tot en met 26 mei 1944. Elfduizend joden.

En na dat moment duurt het voor mij nog even en ik wandel een warm kantoor binnen op weg naar een vers kopje koffie en ervaar het leven van een ambtenaar.

1942- 2010. dezelfde bureaucratie.
gezagsgetrouw gedrag achter een bureau, werk via routines. werk via procedures, gewoontes, hiërarchie.
gestructureerd.
onpersoonlijk, maar accuraat.
max weber.
Denken word je maar moe van.

1942. Het jodenvraagstuk was inmiddels een transportkwestie. Enkeltje Westerbork  is goedkoper dan hetzelfde traject retour.
Wie betaalt bepaalt. Scrupules kun je niet eten.

Enfin, daar denk ik dan aan als ik er langs loop.

Sjaal draait: Jerry Joseph and the Jackmormons: Cloud Eyes

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2010-02 and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

7 Responses to Transport

  1. Jezzebel says:

    Je gedachten klinken nog niet goed doorwrochten,
    veel te ruw en vluchtig,
    misschien moet je dit verhaal morgen nog een keer opschrijven
    opnieuw vertellen.
    .

  2. sjaal says:

    @ lieve jezz, ik schrijf hetzelfde verhaal iedere dag opnieuw. Steeds in andere woorden, maar het komt steeds ophetzelfde neer.

  3. Mephisto says:

    Ik loop al een maand of twee acht keer per week langs dat ene moment. Het Muiderpoortstationmonument. Enkeltje Westerbork. Georganiseerd van 3 oktober 1942 tot en met 26 mei 1944. Elfduizend joden.
    Mooie zinnen!
    De bureau-ambtenaar is de minst ambitieuze, zo kwamen wij pas tot de conclusie. Die moet het fysieke werk doen; het baliezitten, het bureauwerk. Diegenen met meer ambitie, komen hogerop, over de rug van de minst ambitieuzen heen. En dat zijn nu net degenen waarmee de burger wordt geconfronteerd; de baliewerkers en bureauzitters. Logisch toch dat mensen gefrustreerd raken?
    Ik zou er niet aan meewerken; ik zou hoogstwaarschijnlijk zelf verscheept worden.
    Enkeltje Westerbork voor m’neer. Teveel een lastpost geweest de afgelopen 30 jaar.
    Of, nog erger: ik zou verbolgen zijn níet verscheept te worden. Blijkbaar niet fout genoeg geweest, dan. Of slim genoeg om weg te blijven. Ik zou in elk geval niet buigen voor het regime. Pantoffelheld als ik ben, zou ik het verzet in kruipen en die oude stencilmachine van zolder halen…

  4. sjaal says:

    @ Jezz, toch maar weer verwijderd de tweede instantie.
    @ Mephisto…in tweede instantie werk ik later wel uit.
    Ik zou nooit durven zeggen dat ik er nooit aan zou meewerken.
    Stress maakt een hoop stuk in een mens.
    Maar ik weet waar ik heen kan vluchten als ze daar zijn.

  5. Jezzebel says:

    @Sjaal, oi, niet verwijderen man, juist mooi, de tweede instantie.
    Het hoort er ook bij, toch?
    Het verhaal voelt alsof het aan het rijpen is.
    Zachtjes proberen het te pakken te krijgen.
    .

  6. sjaal says:

    @ Jezz, in derde instantie toch maar in gewijzigde vorm teruggezet.
    Er zijn meer woorden nodig.
    Stress.
    Morgen inderdaad.
    Eerst weer een begin van de dag; een blanco bladzijde.
    Hoe zou Arendt het verwoord hebben? Ohja…
    ‘Voordat de gaskamers werden gebouwd, hebben de nazi’s de zaak zorgvuldig bestudeerd en tot hun grote voldoening ontdekt dat geen enkel land het voor hun slachtoffers zou opnemen. Men dient te weten dat eerst een voorwaarde van totale ontrechting was gecreëerd alvorens het recht op leven werd betwist’.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s