Charitas

hoe langer ik op reis ben hoe meer ik wil zien. na pompeii is er ercolano scavi. het beter geconserveerde broertje van pompeii. en daarna is er villa di poppea, de villa van de tweede vrouw van keizer nero. als je een driedagenkaart koopt voor het ene krijg je de rest er gratis bij. de meesten beginnen in pompeii en komen niet aan de rest toe.
ik zat vandaag wat beter in mijn vel en kon de stad en de omgeving weer even plaatsen. ik realiseerde me ook dat als ik vijf seconden sneller had gelopen ik er nu niet meer zou zijn geweest. verpletterd door een alpha romeo.
Napoli. Er is bemoeizucht. Veel aandacht voor de ander. En dat uit zich ook in charitas. Iedereen geeft, de dakloze tasjesverkoper geeft zijn munten aan het meisje dat haar vader of oom begeleidt als hij met zijn harmonica van trein naar trein trekt. De oudere geeft aan de invalide enz.enz. De kerk is heilig, de mensen zijn dat hier ook. Totdat ze er geen zin meer in hebben.

Napoli is vuil, Napoli is onzichtbaar, Napoli is het einde. Ik heb me vandaag een ongeluk gezocht naar de bus richting vliegveld. Ik ben altijd bang dat ik de aansluiting mis. De bushalte is vrijwel onvindbaar. Na een uur lang struinen over het levensgevaarlijke piazza Garibaldi en het opengebroken stationsgebied strandde ik bij de Informatieservice van de Trenna Italiana. Een kantoor. Een besnorde geuniformeerde functionaris overlegde er met een collega. Hij keek me vluchtig aan, keek weg en wees naar de rechterkant van het station.  Aah! Rechts!! De enige plek waar ik nog niet had gezocht. Inderdaad trof ik er even later de het Alibusstation. Morgen hoef ik in ieder geval niet meer te zoeken.

Gisteravond hebben we gezongen. Giovanni, van oorsprong acteur en zanger (hij heeft wel iets weg van Toto, de grote anti-held van Napoli), is eigenaar van 59 instrumenten. Hij gebruikte een prachtig Spaans exemplaar van 4000 euro en ik mocht het doen met het vijfsnarige budget-exemplaar. We begonnen met de Napolitaanse volksmuziek en we eindigden met Bob Dylan. Twee blondines uit Missouri van 27 jaar, de Canadees is er nog steeds, twee Zweden en een Duitser. Verder was er een Napolitaanse jongen, werkzaam bij als gids in het ondergrondse Napoli, hopeloos verliefd op een vaste gaste uit de States (ze zaten de hele tijd aan elkaar en hij deed de hele tijd zijn best om ook de rest van het gezelschap te vriend te houden…heerlijk, de liefde!!).
Verder heb ik heb vandaag (toeristisch gezien) interessante onderdelen van het  ondergrondse gangenstelsel van Napoli (400 km) gezien. En daarna hebben de Canadees en ik de twee blondines begeleid naar de pizzeria  van Napoli, de keuken waar de calzone werd geïntroduceerd.
Achja, en dan ben ik weer waar ik niet wil zijn: het land van de toeristiek. Ik zal hier nog de zondag vieren en rond het middaguur vertrekken richting  vliegveld.

Sjaal draait: Laura Veirs: Sun is King

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2009-11 and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Charitas

  1. Kromme Reintje says:

    In Missouri is ook veel oud gesteente te zien.

  2. Jezzebel says:

    Sjaal ik ben zo blij dat je je met Giovanni vermaakt hebt en de dak en thuislozen toch even de dak en thuislozen hebt gelaten.
    Die sores kan altijd nog.
    Goede reis terug!
    Kom gezond weer aan.
    .

  3. Jezzebel says:

    Ben je goed aangekomen?
    Ik heb aan je gedacht.
    .

  4. sjaal says:

    @ Dankje lieve Jezz. Ja, alles is goed, vliegtuig kwam uiteindelijk 10 uur later aan op Schiphol. Eén uur slaap en daarna was er woon-werkverkeer. Ik ben inmiddels vrijwel een week verder en ik snak naar slaap.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s