sentimentele gedachten

"ben je daar nog?"
"ja, natuurlijk ben ik er nog. je kunt me toch zien!
 ik zal er zijn, ook als ik er allang niet meer ben.
sjaal posthumus.
wen er maar vast aan"
(uitgelezen  
werk, Sjaal).

Ik zat gisteren met Marc en Ruuf in het zeemanscafé. Barvrouwen H. en S. namen afscheid (de recessie, het rookverbod, kinnesinne, laster) en ontvingen elk een poster op karton met handtekeningen van de vaste gasten.
Ze waren er allemaal; de kraai Frans, de man van Sylvia Kristel, de hoogleraar en zijn minnares, de vader van haar kind, haar eerste vriend, zeeman Paulus en niet te vergeten Pieter de Fries. Ze hebben allen een handtekening achtergelaten.
En er werd gerookt. Van alles en nog wat. Binnen, buiten en daarna weer binnen.
De laatste dag was aangebroken en Pieter en ik genoten van het wolkenspel in de verte.
Het onweer naderde.
Een filosofieclubje van derdejaarsstudenten (een jongen met sluik zwart haar, een wit t-shirt en een bril met dikke rand en drie aantrekkelijke meisjes) debatteerde -buitenissig- aan de tafel over Die Welt als Wille und Vorstellung, van Arthur Schopenhauer. Pieter (Herr Doktor in Duitsland) deelde me (‘wat doe je toch weer lekker  studentikoos!’) zijn visie over Hegel en Kant, Nietzsche, de meest zuivere filosoof. Pieter en ik hadden een joint gedeeld en accepteerden de boze wereld.
Schopenhauer is quatsch.

De donderbui was nu echt nabij. We zetten twee parasols op en trotseerden de regen en de windstoten. Het was inmiddels 22.00 uur. Toen het echt tekeer ging hield Ruuf met beide handen de parasolpaal vast. Het bliksemde en donderde.
De rest van het gezelschap stond binnen en keek toe door de deuropening.
Ik rende naar buiten en nam de laatste glazen en bakjes Japanse nootjes naar binnen. Eindelijk ging Ruuf mee. Hij liet de bliksemafleider los en rende als een atleticus naar de tap.
We waren beiden zeiknat.

Binnen troffen we het filosofieclubje.
Patat, groentekroket. Eindelijk droog.
De slavische minnares en moeder omarmde me. We deelden een moment van geluk.
(Haarlem lokt op dat soort momenten).

Ik nam even later afscheid van Ruuf en vertrok rond twaalven per fiets naar het einde van mijn Latijn.
Om 1.00 uur was het voorbij. Uitgebluste sportiviteit.

Vandaag was een dag van niks. Ik verloor een korte zomerjas in de trein. Ik bezocht een kraampjesmarkt in Haarlem-oost.
En ik beleefde een roes.
Bier op een bewolkt terras.

Aan het einde van de dag zit ik met Sjaaldochter F. achter de buis: K2 zoekt K3.
Afschuwelijk.

Ik zoek naar ik.

Sjaal draait:
Monogrenade: Ce Soir en: Calexico: Old Man Waltz

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2009-08 and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to sentimentele gedachten

  1. zilver says:

    Zonde van de jas, sommige natte sappen laten de speurtocht langer duren, sterkte, veel dingen doen helpt, vooral dingen doen voor hen die vergeten worden.

  2. Jezzebel says:

    Ik kom je toch steeds beter tegen Sjaal.
    Komt goed hoor.
    Doorzetten, de dingen blijven doen die je leuk vindt.
    Mooi verhaal, er zitten prachtige zinnen tussen.

  3. sjaal says:

    @ Zilvertje…toch wel mooi, zo’n speurtocht en daar stilstaan waar een ander aan voorbijrent.
    @ Jezz, is toch heerlijk. Niks sleur, maar elke dag opnieuw beginnen.
    Prachtige zinnen…dankje!!

  4. R. Kruzdlo says:

    Waar gaat het over

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s