Dag 5: afscheid (1)

na een roerige periode gaat sjaal op reis naar firenze (florence).
sjaal doet de komende dagen verslag van zijn voetreis door de stad. een verdwaaltocht zonder plattegrond, zonder toeristiek.
de stad in al zijn schoonheid, gratie en hartstocht door de ogen van een naar liefde hunkerende ziel.

De ochtend van dag 5. Ik had een sterke aandrang om het station nu toch eens in één keer te vinden. Het lukte me wéér niet!
Deze keer dwaalde ik langer dan de keren hiervoor. Mijn gevoel voor richting is definitief kaput. Ik bereikte een park, een MCDonalds- waar ik eigenlijk alleen  heen geen ging om te ontlasten, maar de WC was defect- een park met een standbeeld.
Alles. Maar geen station. Een mevrouw met hond die een sigaret aan me vroeg. Ik constateerde dat de markthal gesloten was. Tja, zondag.
Er zijn wel negers met horloges, pakistani met producten van allerlei aard, tekeningen die niet verkopen, mini-Smarts die in schoenendozen reden en automatisch de deuren openden en telescoopachtigeachtige constructies. Toeristiek. En als de carabinieri voorbij struinden liepen ze hard weg -om twee minuten later terug te kunnen komen. Italiaanse komedie.

Enfin, vandaag dus weer veel gelopen. Pijn in mijn rug, ik heb het nationaal museum  bezichtigd met veel objecten die ik niets aan vond (en vindt). Weer veel blikken gewisseld, ook met  een boekenverkoper die het nodig vond me zolang aan te kijken totdat ik zou wegkijken. Ik keek niet weg, hij wel. Ik blies een wolkje rook in zijn gezicht.

Er is nog steeds adrenaline. Het beweegt in me.

(vanaf hier herhaling blog 21 juli: …terug)
Dag 6 Firenze- Bologna-Milano. Het is al weer voorbij die mooie korte week. Ja, mooi!
Ik zit in de trein met tegenover me een man met een Nintendo DS en een prachtig meisje met koolzwarte ogen. Ik weet nu waarom die ogen zo mooi zijn. Het wit, het spelen, het af en toe kijken, dan weer snel wegkijken, langer terugkijken. Een spel van wit en zwart.
Naast me zit haar vriendin met haar treinkaartje in haar hand.

Vaiano.
Gisteravond verliep als de andere avonden. Wel lukte het me om het straatje te vinden waar ik drie dagen naar op zoek was. Het alcoholistenpleintje. Een Bordewijks plekje dat pas opdoemt als je er niet naar op zoek bent. Het was er rustig deze keer iin het steegje, eigenlijk een poort met woningen erboven. Stukje pizza tonijn en een 0,66 literfles Birra Moretti. Ik staarde naar een dronken blonde Italiaan met zijn te dunne vriendin met droeve ogen en ik zag een lelijke duif.  Ik had zin het beest te pakken en zijn kop eraf te bijten. Adrenaline. Haat?

Ik dacht aan de Engelsman die ik ‘s middags gezien had. op het overdekte terras aan het plein. De keurige in wit pak gehulde rood-blonde man was er samen met zijn op en top lady in red en zijn bleke tienerdochter. Keats. Waarom zou deze dichter speciaal naar Florence zijn gegaan? Hij vermoedde dat het te maken had met de architectuur. Ik stelde dat hij werd aangetrokken door de aangename temperatuur. Ik sprak met hem over het (hem onbekende) Stendhalsyndroom. Te veel!

Tunnels, tunnels, bergstroompjes, hellingen, cypressen, loof, tunnels. Ik heb even geen tijd bij me. Hoogspanningsmasten. Een reis zonder muziek. Nadat gisteravond één oortje het heeft begeven is ook de tweede toegang tot mijn MP3-speler afgesneden. Gister begaf ook mijn draagbare speaker het. Het laaste wat ik hoorde was "Just Now" van John Martyn. Weer tranen. Nu om mijn afscheid van Firenze.
De nacht was rustig. Alleen met Fransman Pit. Aardige jongen, maar weinig spraakzaam. Hij verontschuldigde zich gister toen hij binnenkwam. Niet nodig.
Gisteravond was er weer communicatie. Er was een Amerikaanse handelsreiziger die me vertelde dat hij moe was van al het reizen.
De herbergier werd losser en nodigde me uit een positief commentaar op de hostelwebsite te zetten.
En aan het eind van de avond was er een dancing aan het water. Ik danste wederom alleen onder toeziend oog van de Florentijnse jeugd. Stuivend zand. Even later verscheen er een dronken Italiaan, een vijftiger met een prachtige baard en een zonnebril in zijn lange grijzende haar. Na drie nummers ging de muziek uit en verschenen er acht meisjes en een jongen. Een balletgezelschap. Ze dansten op muziek van Saint-Saens, Puccini en the Strokes. Toen ze uitgedanst waren wachtten de dronkaard en ik even en vervolgden onze dans…of beter, hij immiteerde in slow-motion mijn bewegingen. De balletdansers dronken een glas wijn en keken minzaam naar mijn gedans. Een merkwaardige vertoning. Waarom dansten ze nu niet? Maar het kon me op dat moment niet zoveel schelen. Na een afscheidsplas in de mobiele wc liep ik de boulevard op, richting hostel.

Rustigiano.
(wordt vervolgd).

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2009-07 and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

7 Responses to Dag 5: afscheid (1)

  1. The Lord says:

    Allemaal herhaling dit

  2. Jezzebel says:

    Man, het is alsof ik in een oneindig doolhof, steeds opnieuw opzoek ben naar mezelf.
    Heel erg mooi opgeschreven.

  3. sjaal says:

    @ TL, zou kunnen, misschien ben ik inmiddels ook al verdwaald in het verhaal.
    @ Dank Jezz :-)) een doolhof, ja. Een zoektocht. Ja, dat was het zeker….

  4. trekmoment says:

    Ik krijg steeds meer zin om de motor te pakken en af te reizen naar Firenze, je geschrijf werkt zeer aanstekelijk.

  5. Marjelle says:

    Mooi(e serie), Sjaal, mss ga ik ook nog eens verdwalen in Firenze (maar dan eerst wat Italiaans leren). 🙂

  6. koek says:

    dat is het leven toch…dancing with myselfhttp://www.youtube.com/watch?v=0VNx78SAq8M

  7. liefs_uit... says:

    iedere keer als ik je blog lees is het klein beetje vakantie

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s