Dag 3: meisjes en Chianti

na een roerige periode gaat sjaal op reis naar firenze (florence).
sjaal doet de komende dagen verslag van zijn voetreis door de stad. een verdwaaltocht zonder plattegrond, zonder toeristiek.
de stad in al zijn schoonheid, gratie en hartstocht door de ogen van een naar liefde hunkerende ziel.
 
Hij maakte de de deur open gisteren. Hij verontschuldigde zich: iets met tocht geloof ik.  Gisteravond verliep wonderlijk. Het was nog steeds verstikkend heet en zo waren de Italianen. Het geflirt was niet van de lucht. Ik bleef bijna aan sommige meisjes vastplakken. Om verlegen van te worden. Meisjes die niet wilden wegkijken.

Ik liep achter een landgenote. Ze keek even achterom en we hadden oogcontact. Meteen daarop liep een man naar haar toe en greep haar bij haar billen. "Ik moet je goed in de gaten houden" zei hij tegen haar, "er loopt een hele romantische man achter je met je te firten. Straks ben ik je kwijt.". Ik stak de straat over. "Kijk, daar loopt hij". Het was vast niet in zijn hoofd opgekomen dat ik hem kon verstaan. Ik ging op een stoel achter een tafeltje zitten in een parkje aan de rivier, een glas Chianti erbij. Het tafeltje hoorde bij een barretje. Ook hier ging het kijken verder. Even stopte er een meterslange slee. Er werd een raampje opengedraaid. Meisjesgelach. Geen idee wat ze zeiden, maar het klonk uitnodigend. Eén arm bracht een halflege fles Chianti naar buiten. Jeez, wat een weelde.
Na nog een Chianti vertrok ik richting een bar die er uitzag als een dancing. Iedereen was er erg met elkaar bezig bezig. Niet iets voor mij. Ik liep verder. De dagen in Firenze zijn vermoeiend. Uiteindelijk trok ik langs verschillende -mij inmiddels bekende- punten herbergwaarts. In de herberg trof ik twee Amerikanen en de Fransman Max, een verlegen jongen van begin twintig. Hij kende het Nederlandse woord "gezellig".
Wat volgde was een rustige nacht. De jongens sliepen als roosjes en ik voelde me als hun vader die zijn kroost veilig thuis weet.

Ik heb vanochtend nog kort met de heren gesproken. De plannen voor vandaag? De stad in. Ik dus ook. Max vroeg me om suggesties. Hij kreeg er twee van me. De bezienswaardigheden die ik gisteren heb bezocht. Ik vroeg hem bijna om vandaag met me mee te gaan, maar ik hield me in. Gezellig samen de stad in. Ik vermoedde dat hij ‘s ochtends niet met me aan de Chianti wilde.
Toch jammer. Ik houd van verlegen mensen.

Dus, alleen de stad in. Weer veel lopen, de weg kwijt raken, drie keer op dezelfde plek uitkomen (ja, werkelijk!!).
Vandaag was er het Palazzo di Vecchio. Lekker dichtbij de herberg. Een palazzo zonder eind. Bij het binnengaan moest ik door een detector. Ik had alles wat in mijn broek zat op de band gelegd (dacht ik) maar het geval ging nog af. De beveiligingsbeambte keek me vragend aan. De riem? Ja, die is ok. En achterin? Ze begon verlegen te lachen en ik ook. Welke eikel heeft er nu bij het binnengaan vaan een museum een condoom in zijn kontzak? Ik. En wie verwacht nu dat een metaaldetector daar op reageert? Enfin, het meisje raakte me even amicaal aan en liet me schalks lachend gaan. God. Ze zou moeten weten. Wat moet ik nu met een condoom? Het hoort vast bij een vrijgezelle man.
Het Palazzo was prachtig. Teveel. Veel teveel. De hal met allerlei oorlogszuchtige taferelen. Vlijmscherpe messen en zwaarden die vitale onderdelen doorboorden, en iedere man was zo goed als naakt. Hoogebejaarde bebaarde mannen met goddelijk gespierde lichamen. Bizar. Vrouwen kwamen er slap en vet vanaf. Tepels, ja, maar verder veel lusteloos, vormeloos vet. De homoseksueel bepaalde misschien in de 17e eeuw ook al het modebeeld. Tegenwoordig zijn de vrouwelijke modellen die door homoseksuelen worden gekleed trouwens graatmager. Net jongens.
Enfin, na lang zoeken vond ik uiteindelijk de martkhal weer. Chianti. Wederom gelukkig. Vandaaruit op wolken naar de basiliek tegenover de kathedraal. Een basiliek met een gouden koepelplafond.  De naam van de gebedsruimte is me ontschoten. Het foldertje heb ik op een bankje laten liggen.
Van daaruit besloot ik de binnenstad links te laten liggen. Ik liep een lange straat af en en liep voor mijn gevoel – dat mij altijd misleidt- naar de oostkant van de stad. Ik meen dat ik de studentenwijk betrad. Ik trof er internetcafé’s, goedkope eettentjes en veel alcoholisten op straat (waaronder één met een t-shirt met de opdruk: The man (pijltje omhoog wijzend), The legend (pijltje omlaag)).  Pizza met bier voor 3 euro. Ongekend. Verderop kwam ik op het idee om toch maar weer richting de rivier te trekken. Ik zocht even rust op een bank in het park. Na aan de rand van de rivier te hebben gewaterd trok ik stroomopwaarts. Er was zon. Warmte. Achtendertig graden celcius. Werderom zombie, met een zonnebril deze keer. Ik kwam op een toeristische plek waar ik nog niet eerder was geweest. De basiliek van het heilige kruis. Veel Jezus dus. En Maria ook. Een klooster en een museum met meer kruizen en Maria-afbeeldingen. Heiligen, martelingen.

Mooi. Nu genoeg.
Na wat omzwervingen kom ik eindelijk terug in de jeugdherberg.

(wordt vervolgd)

Sjaal draait: PJ Harvey: As Close As This.

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2009-07 and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Dag 3: meisjes en Chianti

  1. Jezzebel says:

    Ik blijf het volgen Sjaal.
    Je bent een mooi verhaal aan het vertellen.
    The man (pijltje omhoog)
    The legend (pijltje richting de basiliek van het heilige kruis).
    En dan moet ik giechelen.
    En zo 🙂

  2. sjaal says:

    @ Ha Jezz,
    dankjedank. Gelukkig heb ik nog één trouwe lezeres.
    Nog 4 A-4tjes uitwerken.
    Dan is het klaar.
    grtz (ook van de kat 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s