Sjaal in Rook

Vaderdag 2009.

Ik ben er inmiddels achter dat ik een complex, maar mooi mens ben.

Ik heb de ochtend niet alleen, maar wel zonder kinderen en ex doorgebracht. En het was goed zo, ik was gelukkig. De eerste die me belde was sjaaldochter F. (11 jaar, 105 vrienden op hyves). Ze vroeg me of ik op tijd wilde komen op haar uitvoering die middag in het Wilhelminapakhuis (schuin t.o. Panama) te Amsterdam. Natuurlijk wilde ik dat.

Na een heerlijke ochtend, trof ik in de middag, bij A., om 12:15 ex-s met de kinderen. Gezamenlijk gingen we naar huis. Ik nam een van mijn kinderen, al huilend op de schouder, terwijl de ander in de bakfiets mee ging. Beiden waren doodmoe, na hun logeerpartij bij A. Ik liep als gedrogeerd naar huis. Even later ontving ik mijn vaderdagpresentjes. Een tweetal gedichtjes, enkele schilderijtjes en een op school in elkaar gefabriekt lijmwerk. Ook ex-s. had een presentje voor me. Het debuut van oud-klasgenoot Joris Luyendijk, "een goede man slaat soms zijn vrouw". Ik was er zelf nooit aan toegekomen het werkje te kopen, misschien heeft het wel iets met jaloezie te maken. Ex-s. bracht daar verandering in. En nu moet ik het lezen ook.

Om 15:15 nam ik de trein richting Amsterdam. Een kleine twintig minuten later pakte ik de fiets richting optreden. Ik stond een tijdlang voor pakhuis de Zwijger, alwaar een cameraploeg aanwezig was en een aantal vrouwen die me verlegen maakten met hun blik. Vervolgens kreeg ik een telefoontje van F.
Waar ik bleef.
Pakhuis Wilhelmina.
Ohja, ik stond verkeerd.

Snel fietste ik richting Panama. Daar zag ik F. en vriendin al in het zand van een opgebroken fietspad. F. zou aantreden als zangeres van een band. Ik ging snel naar binnen. Een donker zaaltje, waar je als volwassene zonder flesje bier niet naar binnen mag. We werden onthaald door de muziekleraar, een jonge man, met een broodmager, maar gespierd lichaam. Hij had er zin in. Het eerste bandje bestond uit enkele langharige jongens van een jaar of 9/ 10 en een meisje met poefpet en twee staartjes in. Het meisje drumde en zong een eigen compositie in de stijl van Sonic Youth. Ik werd verliefd op de muziek en de moeders die vol bewondering naar hun kroost keken. Geweldig. In het derde bandje trad F. aan als een van de drie zangeressen. Trots. Het repertoire sprak me minder aan (laat ik het zo zeggen…het was geen Sonic Youth), maar oh wat zong sjaaldochter daar mooi. Ik zag kinderen van mijn lengte. Ik wilde met ze meedoen. Maar dat mocht niet.

Even later vertrok ik – zoals ik zovaak fiets, geheel in mezelf- naar CS. Ik kocht er in de kiosk een pakje sigaretten. En een aansteker.
Gewoon voor het gevoel.
En voor de rook.

Ik zie overal rook.
Zoete rook.
Ontastbaar, maar heel aanwezig.

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2009-06 and tagged , , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Sjaal in Rook

  1. Jezzebel says:

    Heftige veranderingen waar je doorheen gaat.
    Fijn dat je toch op tijd op je dochters uitvoering was.
    Ik moest erom glimlachen.
    Sjaal was nog aan het dromen, voor een ander pakhuis.
    Joris Luyendijk is volgens mij om heel blij van te worden.
    Mooi en eerlijk stuk.
    Zoete rook?

  2. Appelvrouw says:

    Ik krijg er zo’n wazig gevoel bij, niet door die rook overigens. Maar het heen en weer gedoe, bijna alsof je op routine loopt, je dingen doet maar met pijn in je ziel.

  3. Marjelle says:

    Mooi beschreven, Sjaal. Alsof ik er een beetje bij was. 😉

  4. Annet says:

    Het was vaderdag……
    Als wierook…..;)

  5. Robert says:

    en dan nog weet je niet wie je bent

  6. pierra says:

    Leuk kado van je ex-s. en mooi blog.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s