Vraag Verlangen

fotogisteren zat ik er weer. daar aan het rapenburgplein. en zij waren er ook.
we zijn allen zoekende. we willen daar naar binnen, daar waar het antwoord voor het grijpen ligt.
Pas als de deur ons voorgoed gesloten wordt zal alles duidelijk zijn (sjaal, opus posthumus).

Nadat B. het (om een goede reden) af had laten weten zat ik er met de Volkskrantbloggers zonder blog. Digitaal ontheemden. Ze waren er weer allevier: Bert, Frans, Ruuf en de Majesteit (ze is dol op kasteelbier). Er was ook een beschonken vrouw met hond. Frans gaf haar te kennen een gloeiende hekel aan honden te hebben ("kinderen en honden houd je uit de kroeg!"). Het wijffie, een Ruigoordklant uit de intieme leeskring van Simon V., droop af. Met haar hond.

Na een tijd met de mannen te hebben gedelibereerd over katten (Frans vertelde ons over zijn kat die op het balkon door kraaien werd achtervolgd. Hij imiteerde ons de roep van de kraai. Het geknauw en het gezicht dat hij hierbij uitbracht toonde ons de ware, de taalloze Frans, een beminnelijke kraai met een houten been (zie mijn bijdrage van een week of wat geleden over de cape van Polanski)). Ook hadden we het even over de stamgast (leraar Frans!) die zojuist overleden is. Frans zou (vandaag) naar de crematie gaan ("ik ben er niet mee bezig, ik geef enkel acte de présence en ik ben er zo weer weg"). Bert had er geloof ik geen tijd voor en Ruuf heeft niets met crematies.

Even later ontfermde ik me over de Majesteit. Ze was uiteraard erg aangedaan door het drama op 30 april. Toen ze na een half kasteelbier de smaak goed te pakken had vertelde ze me over andere doden. Haar doden. Ze stak de ene sigaret met de andere aan (we zaten op het terras…zie foto). De doden bestonden uit een jong (37) legionellageval en haar broer die niet ouder werd dan 53. Ouders op leeftijd die het verdriet van twee overleden kinderen niet konden verdragen. Majesteit (nu viel me pas op hoe zwart haar tanden waren, hoe diep de groeven, hoe grijs haar lok) trok me mee. De woning van de gedupeerde familie zou zich bevinden direct tegenover de kroeg. Twee hele panden. Hartje Amsterdam. Onderverhuurd nu. Aangemoedigd door haar nieuwsgierigheid drukte ik op deurbellen, bonkte ik op ramen. Maar er deed niemand open. Gelukkig maar. Ik dronk mijn glas half leeg en nam vlug afscheid van Majesteit. Frans en Bert waren met elkaar in gesprek en Ruuf had inmiddels afscheid genomen. Ik pakte mijn mountain bike en fietste. Ik fietste naar de Vlaamse friet op het Damrak. En van daaruit richting ondergaande zon.

Vandaag teruggefietst. Gezwommen ook. Ik zwem tegenwoordig tussen de middag in hetzelfde bad als Judith Sargentini. Een oud-studiegenoot en tevens lijsttrekker van Groen Links bij de Europese verkiezingen. In het bad lag vandaag slechts één  lijn in het water. Twee banen dus. Een smalle voor de borstcrawlers en de rest van het zwembad was gereserveerd voor de amateurs. Iedereen zwom door elkaar. Langzaam, snel, geduldig, verdrietig, depressief, uitgelaten. Maar het stoorde me wel.
Ik was in no time het bad weer uit en ging me snel (lees: kort) douchen. Sargentini stond er ook. Een oudere vrouw kwam bij ons staan en drukte behalve haar eigen douche ook de overige douches aan. "Lekker warm." zei ze. "Waterverspilling" dacht ik en JS vast ook. We zeiden er maar niets van.

Antwoorden hebben we allemaal. Maar waar blijven de vragen?

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2009-05. Bookmark the permalink.

One Response to Vraag Verlangen

  1. Joost says:

    UG Krishnamurti zei iets als: The questions are made out of the answers you already have.
    Groet!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s