Lijden

fotoof: hoe sjaal zich samen met twee van zijn kinderen een werkweek vakantie probeert te vermaken in het gure west-vlaanderen)

Brugge, Haven 2, 19 februari. 19.25.

Wederom mist. Vlagen trekken langs de metershoge straatverlichting. Van de stad is geen spoor te bekennen en zelfs de toren achter de brandweerkazerne is vrijwel onzichtbaar. Nu zijn zowel  het trappenhuis, als de belendende meldkamer (eerste en dus middelste verdieping) en de kamers ernaast verlicht. Er zit vast een systeem in, maar ik heb het nog niet ontdekt. Mijn voeten zijn weer warm, de kamer is verder redelijk fris. Het gordijn is om mijn hoofd, schouders en rug gedrapeerd. De kinderen hadden behoefte aan privacy. De mist gaf ze waarschijnlijk een onbehaaglijk gevoel. Dan maar helemaal weg die buitenwereld!

Het is 19.30. Vandaag weer vroeg naar bed. Ik ben deze week telkens vroeger naar bed gegaan.
Laatste avond hier: de poëzie kwam niet. Heeft misschien ook wel met de drukte te maken. De kinderen vragen mijn onvoorwaardelijke toewijding en dat is logisch ook. Voor hun is er hier in deze gekke stad niet veel meer dan een vader die voor ze zorgt, die ze van ijs, patat en snoep voorziet. Ze telkens behoedt voor een aanrijding. Ze koestert en het idee geeft dat de passie, de brede armen van Jezus aan het kruis verwijzen naar een leven-in-de-breedte-filosofie. Ik draaf door. Jezus heeft ongetwijfeld geleden aan dat kruis, maar juist de lijdzaamheid waarmee hij zijn lot heeft ondergaan is dat waar de beeldend kunstenaars ons, 5-, 7- en 36-jarige, toeschouwers op hebben willen attenderen.
En dat is ze verdomd goed gelukt. Na een onvruchtbare reis naar het zwembad- dat vandaag alleen voor scholieren geopend bleek te zijn- geraakten we na allerlei omzwervingen in een deel van Brugge waar we nog niet eerder zijn geweest. In een kloostertuin zagen we het lijdensverhaal van onze lieve heer in 12 (in te zacht steen vormgegeven) momentopnamen. Onder de slotvoorstelling lagen twee weldoeners begraven. 
Een galerij en een opgebroken straat verder belandden we in de basiliek van "Het Kunstwerk van Brugge". Michelangelo in de Lage Landen in de vorm van Maria met kind in marmer. Een slimme aankoop. Enkele meters verderop blijkt de kerk een museum. Het deert me niet. Alles zien. De verkoopster van de toegangskaarten is- hoe raak ik toch altijd in dit soort gesprekken verzeild?- de vriendin van onze – Haarlems- nieuwe stadsdichteres. Ze was ernstig bevriend met haar partner. In Haarlem zelf was ze echter nooit geweest. Utrecht kende ze des te beter. Goed. Even later waren we in het heilige/ betaalde gedeelte van deze kerk.
In het hoogkoor van de kerk troffen we de praalgraven van Maria van Bourgondië (c.1400-1463), dochter van de Bourgondische hertog Jan zonder Vrees, gehuwd met hertog Adolf II van Kleef) en Karel de Stoute (1433 – 1477- de zoon van Filips de Goede en Isabella van Portugal). Voor Z. was dit het hoogtepunt van de dag. Met name het graf van Maria sprak tot haar verbeelding. J. zat duimend voor de passieschilderwerken van een 15e of 16e eeuwse meester. Het is wat ik net zei- toch heel knap van deze penseelridders dat zij het lijden zo subliem in beeld hebben gebracht. Het zal waarschijnlijk met Jezus allemaal niets te maken hebben gehad. Ik vermoed her en der een onaangename jeugd, met veel slaan en andere lasterlijkheden. Het leven gaat niet altijd in de goede richting. Wel prijzenswaardig dat e.e.a. gevoel en emotie op deze wijze is vastgelegd en in verband kan worden gebracht met die verre gestorvenen.

20:06. Het is weer even onrustig aan gene zijde. Een bestelbus met alarm rijdt langs stilstaand verkeer naar elders. Ook in Brugge staat het leven niet stil. Na het vrouwelijk gezelschap hiernaast is het helaas stilgebleven Ik heb haast het idee dat wij de enige gasten zijn. De jongen die hier rondloopt verschijnt regelmatig op het moment dat we naar WC gaan. Hij zegt dan dag of hallo. Hij verontschuldigt zich. Vandaag mocht ik zelf zijn telefoon lenen om mijn dochter op afstand, F., te feliciteren met haar 11e verjaardag. De kosten waren voor mij. Ik heb een telefoonkaart gekocht voor 5 euro. Er zit – in de avonduren- nu nog 44 minuten beltegoed op. Een telefoonnr. En een code. Een vreemd systeem. De mist trekt langzaam op.

20.16. De toren staat er weer. Urinegeel en melkwit zijn verborgen achter de wolkenlaag. Nog even en ook ik ben vertrokken.
Kamer 32. Haven 2. Net voordat ik de patronen ontdek ben ik weg. Is maar goed ook. Dat is vakantie. Weg- voordat ik één van hen word.

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2009-02. Bookmark the permalink.

One Response to Lijden

  1. landheha says:

    Eigenlijk is dit 1 van de meest interessante serie blogs van de laatste tijd. Het echte leven, dat wat niet gepland is.
    Geen gezever, geen ‘pretending to be’.
    thanks mate

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s