Borrel


Gisteravond eindejaarsborrel. Aankomende twee weken zijn we dicht. Als gebruikelijk liep het weer een beetje uit de hand. Maar toch ook weer niet. Na vier jaar DLS hebben we zowat alles wel een keertje meegemaakt. Van kroeg A naar kroeg B reed Sjaal met een stagiaire op zijn bagagedrager over de Middenweg alsof zijn leven ervan af hing, medeweggebruikers en rode stoplichten negerend. Maja voerde zware gesprekken met bereidwillige mannen van middelbare leeftijd, de dertigers onder ons speelden overmoedig de vrijgezel.

In het oog van de storm laaft een sterveling zich aan de illusie van de romantiek.

Ergens halverwege de avond landden enkelen van ons, waaronder ikzelf, in een kroeg waar net een feestje werd gehouden ter ere van een versgehuwd stel. Het werd mij de hele avond maar niet duidelijk welk paar het stel vormde. Het café was één grote rookruimte. Het verbod had men kennelijk al een tijdje geleden aan de laars gelapt, gelet op de rust en vanzelfsprekendheid waarmee de gasten in deze gelegenheid hun sigaretten opstaken. Er werden kleine ruzies uitgevochten, kinderen ontvoerd, vrouwen aangerand, aanranders in elkaar geslagen en toch was het er onwijs gezellig. Een koosjere tent.

Een uitgeteerde, grijze stamgast keek de hele avond met stralende ogen vanachter zijn sigaret naar de onder invloed dansende vrouwelijke collega’s die Sjaal, Ben en ik hadden meegesleept. Het lukte me niet in vervoering te raken ondanks de rondjes die een aanwezige projectmanager ons aanbood. In het toilet was te weinig ruimte voor de kortstondige romances die op avonden als dit ontstaan, een enkele collega ging er met een bruiloftsgast vandoor. Uiteindelijk raakte ik toch nog in gesprek met de stagiaire die Sjaal had getransporteerd. Ze bleek ongelukkig en met andermans ongeluk kan ik prima uit de voeten. We rookten een sigaret. We dronken, bespotten een bedronken bruiloftsgast en als ik nog in liefde zou geloven zou ik zelfs kunnen denken dat ik wel wat voor haar voelde. Ik wilde niet tot sluitingstijd blijven en stapte zo rond twaalven op de fiets. Zij bleef. De stad ademde in stilte. De stilte van het einde van de kerstborrel, de stilte van eindejaar, de stilte van vermoeidheid, de stilte van gesmoorde verwachtingen, misschien ook de stilte van de wanhoop.

In stilte blaas ik kaars 2008 uit.

Robijn

A C Newman: Submarines of Stockholm
 

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2008-12. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s