(o) Verkennningen, Sjaaltje op de sofa, vierde sessie

foto"laurel nam zijn nieuwe metgezel met een nijdige blik op “jij kunt nog maar net je veters strikken” snauwde zijn rug naar de slungelige jongeling. zijn afkeer werd niet zozeer gevoed door jaloezie als door meelij. grote kans dat de knaap in deze door het noodlot geïnfecteerde omgeving zou worden geveld door de ziekte nog voordat hij zijn eerste grote liefde in zijn armen zou kunnen sluiten.
Na zijn eerste werkdag liep Stanley de vijf mijlen tot zijn woonstede in solipsistisch gepeins verzonken, te paard voorbijgegaan door het ruwe werkvolk van boer Joshua….
(fragment uit "Schatgravers", Van Sjaal naar Verder).

Een (historische) roman bevat veel feiten. Soms –of eigenlijk: per definitie- evenzoveel fouten. Een onverifieerbare werkelijkheid. De situatie is vervlogen, feiten en personen liggen begraven, zijn bedekt, opgeslagen, geregistreerd of niet…maar het moment keert nooit meer terug (en laten we niet vergeten: een roman is fictie).

Dit gegeven kon ik prima gebruiken in mijn volgende sessie.
"Ook een mondelinge overlevering van persoonlijke observaties verzandt onvermijdelijk in een schijnvoorstelling. Een moment laat zich niet vangen, zeker niet met woorden. Elke gebeurtenis is historie. Een vertelling is een vrije val in taal. Wie schrijft die liegt. En wat is daar erg aan? Wat is een leugen als niemand de waarheid kent?"
ik merkte dat mijn Sigmund me had waar hij me hebben wilde. Ik had mezelf in de cel gemanoeuvreerd en de specialist mocht de deur voor mij sluiten. Natuurlijk had ik gelijk. Maar wat heb je aan gelijk als je ongelijkwaardig bent?
"Je moet het allemaal nog maar eens voor jezelf opschrijven." adviseerde de arts en stelde de executie nog even uit. Hij genoot (voor mij) zichtbaar van zijn zelfingebeelde superioriteit. Dat deed mij genoegen, het maakte hem in één klap weer tot de kleine mens die hij in mijn ogen eigenlijk was. Als je wil dat ik schrijf, zal ik voor je schrijven. Je vangt immers meer vliegen met een lepel stroop dan met een vat azijn.

Sjaal draait: Schumann: Pianosonate in G-mineur op.22, 2e deel (Andantino) uitgevoerd door Martha Argerich (1999)

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2008-06. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s