Last

fotodagboek van een zondaar (7 april)

Vandaag dacht ik nog: het is tijd dat ik weer eens een krant inzie. Ben alleen bezig met mijn eigen ellende. Maar ik zit nu in mijn uppie in het zomerhuisje en ik heb nu meer last van de buurvrouw hier dan van de wereld die me door de krant wordt geopenbaard. En een wijze vertelde me eens dat een mens pas in actie komt als hij/ zij ergens last van heeft. Deze buurvrouw, een oosterbuur uit Duisburg, die zich sinds mijn geboorte, zes maanden per jaar ophoudt in dit kuuroord onder Nijmegen, beschuldigt mij van (over)last wegens een radio met jazz-muziek, en het lachen/ huilen van onze kinderen. En voordat ze haar klacht over mijn muziek bij mijn geliefde uitte, heeft ze zich afgelopen jaar inmiddels geuit over de klimop aan onze berken, het bladerdek in onze tuin, het rij- en parkeergedrag van onze (schoon-)zus. Dit -vermoedelijk- ongelukkige mens, heeft zich sinds onze komst alleen nog maar kunnen bekommeren om haar onstuimige omgeving. Een ellendige omgeving, dat wel. Ik zou mezelf ook niet als buurman kunnen dulden. 

Ik heb dus last van de buren en de buren hebben last van mij. Waarom toch hebben we zo snel last van elkaar? Waarom ergert iemand zich aan mijn onaangeharkte tuin, onze ongewassen ramen, mijn ongekamde haren, het natuurgewassen uiterlijk van mijn kinderen? Waarom moet ik mezelf daarover verdedigen/ rechtvaardigen in een vreemde taal? Gaan (oudere) Duitsers er nog steeds van uit dat ze hun westerburen moeten corrigeren en kunnen cöordineren? En waarom heb ik er last van als ik denk dat ze ongelijk hebben? 
Het is tijd dat ik weer eens een krant in zie. Ik heb meer dan genoeg van mijn eigen ellende. 

Naschrift (14 april):
Op de vroegste zomerse dag ooit een bericht uit het warme hart van Gelderland. Vrijdag nog reed ik door het donker naar het einde van mijn fietspad. Daar staat namelijk een huis van mij.
In dat huis heerst rust en muziek. Er staat een televisie waar ik veel naar kijk. Ik houd niet van tv, maar in dit huis kijk ik ernaar.
En ik luister naar allerlei liedjes. Doe ik thuis ook niet, geen tijd, geen rust.
Ik reed rond elven, dus in het donker, door het bos over een smal pad. Een bestelbus passeerde met verbaasd groot licht. Een grote stofwolk verblindde mijn zicht. Een licht in een wolk zand geeft een slechter zicht dan geen licht. Het is droog hier in zuidoost-Gelderland. En dor. En de buren zijn onmogelijk. Maar dat wist u al.
Ondertussen sluit ik mij nog een beetje verder af. Kastje gaat dicht. En het onvoorstelbare ontsluit zich als een ontwakende kelk, als het kon. Maar de angst verstikt dit al.

Liefs.

Naschrift 2: (17 april)
De Amerikaanse politie heeft dinsdag de Zuid-Koreaanse student Cho Seung-hui (23) geïdentificeerd als de man die maandag op de technische universiteit van Virginia een bloedbad aanrichtte. "Jullie hebben me hiertoe aangezet", staat in de (afscheids) brief die in zijn studentenkamer op de campus van de universiteit in Blacksburg is gevonden. (bron ANP).

De jongen had last van zijn omgeving.

We leven in een bezeten wereld en we weten het.

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2007-04. Bookmark the permalink.

8 Responses to Last

  1. jacob hesseling says:

    Waar ga je nu wonen ?

  2. Oliphant says:

    Sjaal je bent nog zo jong, en nu leer je alle ellenden en ellendes, kleine en grote narigheden al kennen. Als ik je kan helpen, call me. Je doet het niet gauw goed in deze bezeten wereld, en als je anderen allemaal naar de zin maakt, word je zelf uiterts ongelukkig. Ik kom het oosten bij je opsnuiven, dan kom jij een keer naar de Franse stilte. Daar laat iedereen je met rust;))) Sterkte, monsieur.

  3. Ton.A. says:

    Ach ja de een heeft last van Duitsers de ander van Marokkanen zullen we zeggen dat we met wat teveel mensen op deze aarde leven, en daarom elkaar het licht in de ogen niet gunnen, of zien we niets meer en schietten we er maar op los.Sjaal geniet zolang het nog kan. Over 1 miljard jaar dooft volgens wetenschappers de zon dus nog even te gaan.

  4. eva says:

    Je hebt dus nog te keus tussen twee huizen.
    Kun je tenminste nog kiezen voor welke overlast je het liefste vlucht!
    gr eva

  5. Sjaal says:

    @ Jacob, ik heb me inmiddels weer verzoend met Haarlem.
    @ Oliphant, daar zit wat in. Ik vind het een mooi voorstel! Dank en een warme groet.
    @ Ton, het gaat volgens mij niet om overbevolking, maar om toenadering en begrip.
    @ Eva, en zo is dat (zie mijn reactie op Jacob).

  6. Ton.A. says:

    Slaal, dat is juist maar bedenk dat mensen en ook dieren in een te kleine ruimte minder begrip en toenadering hebben dan waneer die groter is. In een flat kennen mensen elkaar nauwelijks en op het platteland weet men veel meer van elkaar en is de hulp ook groter. Maar laat ik afsluiten met geef elkaar innerlijk de ruimte.

  7. Anna says:

    hey Sjaal
    wat leuk weer iets van je te lezen
    ja die student
    tschijnt opgekropte frustratie te zijn wat triggert
    dus pas goed op jezelf en je kids enzo

  8. sjaal says:

    Ach, Ton, ik weet niet of dat zo is. Ruimte is een relatief begrip. Het schenden van iemands integriteit is dat niet. Mensen kunnen elkaar ook op afstand haten (en sinds de Koude Oorlog dodelijk raken).
    Innerlijke ruimte, ja, dat klinkt wel goed.
    @ Anna, leuk om je weer te zien/ horen! (mijn PC is geinfecteerd, dus ik blog de laatste tijd wat minder). Eenzaamheid las ik vandaag in de krant (!) kan tot vreemd gedrag leiden.
    We zien ons!
    Liefs, Sjaal.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s