Mijn vriend en ik

fotoik bespaar u een nieuwe bijdrage met zelfsmart en beperk me tot het verdriet van een ander (en voordat ik daartoe besloot had ik een stukje over de saxofonist thomas chapin in mijn hoofd die kort na het moment dat ik hem had ontdekt overleed, maar r p is mij, bemerkte ik zojuist, 17 maart reeds voorgegaan).

Ik denk aan de Chileen die mij een tiental jaren geleden begeleidde in het laatste stadium van mijn studie. Ik had hem uitgekozen omdat we het redelijk met elkaar eens waren over de voor ons relevante onderwerpen. Hij lag niet lekker binnen de faculteit, weigerde ondanks zijn leeftijd (hij zal zo tegen de zestig zijn geweest) te promoveren. Bovendien vond ik het een interessante man. Ik was dus zijn enige student dat jaar. We spraken regelmatig met elkaar af in kantine en kroeg (ik had aanvankelijk een cobegeleidster bereid gevonden om mij tijdens mijn scriptiewerkzaamheden  te verlichten, maar die wees hij beledigd af). Hij vertelde mij over zijn jeugd, zijn werkzaamheden in dienst voor het socialisme en zijn politiek opdrachtgever Salvador Isabelino del Sagrado Corazón de Jesús Allende Gossens, zijn culturele missie op het Chileense platteland, de vlucht die er volgde op de staatsgreep, het onbegrip van zijn nieuwe faculteitscollega’s/ Maagdenhuisbezetters/ Daudtbashers/ de voorhoede van de generatie IK, – enkele decennia later-  de kortstondige terugkeer in zijn vaderland waar hij werd getracteerd op de hoon van zijn medestrijders, de overlevers die hun idealen hadden ingewisseld voor een nieuw leven, en tenslotte zijn eenzaamheid in het koude, lullige, bekrompen land van de stroomvertraging tussen nergens en nooit. 

Soms verlang ik intens terug naar die man. Ik weet niet of hij nog leeft. Zou hem weer eens op moeten zoeken. De avond waarop we besloten dat die scriptie nu wel af was hebben we ons in het CREA-café volgegoten met Tequila, Whisky en bier. Ik kwam zwaar aangeschoten bij de moeder van mijn eerste dochter die een leuke avond had met haar toekomstige minnaar. Ik geloof dat dat het begin van het einde was.

"Alles wat sindsdien met mij gebeurde deed pijn. Maar als ik soms de sleutel vind en helemaal in mijn binnenste afdaal, naar de plek waar in de donkere spiegel de beelden van het lot sluimeren, dan behoef ik mij slechts te buigen over de zwarte spiegel om mijn eigen beeltenis te zien, die nu gelijkt op hem, mijn vriend, mijn leider.’ (H.Hesse, Demian).

Mijn vriend en ik

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2007-04. Bookmark the permalink.

3 Responses to Mijn vriend en ik

  1. erpee jazz says:

    Ola Sjaal…en zie mijn daaropvolgende Th.Chap-verhaaltje http://www.volkskrantblog.nl/bericht/118526

  2. Klaverblad says:

    Salvador Isabelino del Sagrado Corazón de Jesús Allende Gossens
    Met zo’n naam kan er toch niks mis met je gaan, maar we weten hoe het hem vergaan is. Een van mijn helden uit de seventies.
    Zelf ben ik ook op zoek naar een jeugdvriend (zie blog), dus ik kan me goed in je verplaatsen.

  3. sjaal says:

    @ de liefde komt niet zelden van drie kanten, dank vrienden!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s