Bosblog: Ondeelbaar Leed

fotovrijdag was niet ik het die in waanzin verviel.
In Hoogerheide is een 8-jarige jongen vermoord. Ik zat in eenzaamheid in het boshuuske en had (nog van alle nieuws over het drama verstoken) voor de gezelligheid de televisie maar aangezet. De provinciale omroep was erbij om de verbijstering in beeld te brengen. De cameraman had vooral oog voor de enorme kerk en zijn collega, de verslaggever. De Hoogerheiders lieten zich niet makkelijk interviewen. Sommige ouders en een enkel kind. Het kind, een klasgenootje van het slachtoffer vertelde glimlachend over zijn vriendje. “Dit gaat fout” dacht ik en de volwassen interviewer vroeg maar door. “Hoe was hij, vind je het niet gek dat hij er niet meer is?” En daar verdween plotsklaps de glimlach en de jongen barstte in tranen uit. Moeder reed snel met hem weg. Onbegrijpelijk. De avond ervoor had een moeder zich al laten ontvallen dat ze erg blij was dat háár kinderen nog levend en wel in hun bed lagen. Ze sprak ongetwijfeld de waarheid. Maar het klinkt hard. Ze zal tegen de moeder van Jesse ongetwijfeld iets anders hebben gezegd.
De misdaad in het Noord-Brabantse plaatsje wordt door velen onwerkelijk genoemd. Het is echter allesbehalve onwerkelijk wat er gebeurd is, evenmin als de reacties van de jongen en de geïnterviewde moeder onwerkelijk zijn. Wij worden er niet iedere dag mee geconfronteerd, maar het gebeurt wel iedere dag. Ik beschik in dit windige oord niet over Internet, maar ik ben ervan overtuigd dat het aantal kinderen dat dagelijks op een gewelddadige wijze om het leven komt ons voorstellingsvermogen ver te boven gaat. Tegelijkertijd mogen wij ouders van Nederland ons in de handen knijpen dat een kindermoord hier incidenteel voorkomt. Dat echter maakt het leed van de mensen die hun vreugde zijn kwijtgeraakt er niet minder om. Want dat leed is onvervangbaar, onvergelijkbaar werkelijk. Het is uniek en eenmalig. Een draaiboekloos verdriet.

”O vrouwe, hadde u ziele
Nooit moedervreugd gekend,-
Zoo waart ge vreemd gebleven
Aan deze lange ellend!”

(uit: Kinderloos, de Génestet, 1854)

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2006-12. Bookmark the permalink.

12 Responses to Bosblog: Ondeelbaar Leed

  1. Ramirezi says:

    Het is voor mij toch wel beangstigend. Deze gebeurtenis brengt alle halve zolen met lange jassen die al schietend door scholen heentrekken (in Amerika) weer in m’n gedachten. Je zou bijna de deuren van je school op slot gaan doen als iedereen binnen is….

  2. Oliphant says:

    Ja, je hebt gelijk met die tweeslachtigheid: gruwen over een niet te begrijpen misdaad en het geluk dat het een kind van een ander is. Dat wringt, maar het wel de werkelijkheid. Een aan beveling, Sjaal.

  3. Frans Muthert says:

    Goed stukkie, Sjaal
    Slauerhoff, de Genestet, je zit wel in je klassiekers….

  4. zeehond says:

    @frans
    hij heet niet voor niets sjaalman 😉

  5. Frans Muthert says:

    @Zeehond: Multatuli, Max Havelaar

  6. sjoukje says:

    Je (klein)kind mijn god het ergste wat je kan ovrekomen, drama.

  7. sjaalman says:

    @ Ramirezi, tja…Amerika. Ook de ellende waait onze kant op.
    @ Oliphant, en een hele menselijke reactie ook naast een pijnlijke werkelijkheid.
    @ Frans, ;))

  8. thera says:

    Sjaalman, als je direct geconfronteerd wordt met deze gebeurtenis is het anders. Wij zijn hier allemaal in shock en onze gedachte gaat het eerst uit naar ons eigen kind. Fout? Ja waarschijnlijk, wij zijn bang en vertwijfeld. We moeten het ons nog realiseren. Deze rustige landelijke gemeenschap is ontwricht. Het zal nog wel even duren voordat wij weer de normale draad op kunnen pakken. Voor het getroffen gezin zal dit helemaal haast onmogelijk zijn. Verscheurd zijn tussenn blij dat het mijn kind niet was, en het ondragelijke leed dat iemand anders hier moet dragen.
    Pas op met oordelen!

  9. jacob hesseling says:

    alleen de de wijze van berichtgeving erna al en dan inderdaad die dubbelzinigheid moeilijk thema treffend in beeld gebracht.

  10. Ton A. says:

    We weten wel wat over ons lichaam maar onze geest is een grijs gebied.Wat beweegt ons om te moorden en waarom begrijpen we het niet als het gebeurd, de oplossing zou naarbij zijn als we meer kennis over ons zelf hadden.Technisch zijn we in de 21ste eeuw maar onze geest zit nog steeds in het steenen tijdperk.Maar goed denken aan en over jezelf kan toch geen kwaad.

  11. Daan says:

    Ieder jaar worden 50 kinderen door degenen die hen horen te verzorgen vermoord. Van Dantzig, professor, pleitte jarenlang voor een consultatiebureau voor de geestelijke gezondheidszorg voor kinderen, niet alleen een voor de lichamelijke variant. Waarbij er ook veel aandacht moet zijn voor preventie en risicofactoren.
    Ook een goede opmerking dit weekend: Het bijna ex-kabinet heeft er de afgelopen jaren alles aan gedaan om het geld daar weg te halen waar het het hardst nodig is: in het basisonderwijs en de jeugd- en gezondheidszorg… Marktwerking, je ziet wat er van kan komen.

  12. sjaalman says:

    @ Dag lieve Thera, wees niet bang. Ik begrijp jouw reactie volkomen en die van bovenstaande moeder. Ik meen met bovenstaande dat de plaatselijke media wat knullig zijn omgegaan met de geshockeerde dorpsgenoten van Jesse. Het doorvragen van de interviewer vond ik werkelijk genant. Maar goed, wie weet had ik in mijn knulligheid hetzelfde gedaan. Voor dit soort situaties bestaat immers geen draaiboek. Misschien maar beter zo.
    Liefs en heel veel sterkte, Sjaal.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s