Varkensbloesem

[L][L]
Muziekeducatie, kunst- en cultuuronderwijs. Het was gisteren Open Monumentendag en dat is zeker in Haarlem een groot feest. Er werd georganeerd door de stadsorganist, er was een korenlint georganiseerd, uitvoeringen op lokatie, een soort van zangestafette. En de mooiste panden stonden open voor het publiek. Er was een rondleiding door de stadsbibliotheek. De kinderen en ik waren getuige van een proef met de slinger van Foucault in de oude Baaf en ontstaken uiteraard een kaarsje in de Mariakapel.

Gisteravond naar een uitvoering van (o.a.) de Manfredsymfonie door het NPhO in het Concertgebouw. Zonder kind, maar met een volwassen concertmaat. We namen plaats naast een -naar schatting- tienjarig meisje en haar (ik vermoed) vader. Er zaten overigens wel meer kinderen. Een deel van de kaarten was waarschijnlijk geclaimd door Entree, de jongerenorganisatie van NV het Concertgebouw. 

De eerste helft was redelijk experimenteel geprogrammeerd, een blaasensemble speelde wat korte werken van Gabrieli en de organist Leo van Doeselaar speelde een werk van Franz Liszt. Het meisje wilde natuurlijk meteen klappen na het eerste stuk. Toen haar vader haar tegenhield reageerde ze, heel verklaarbaar, met: ‘Jeetje wat dom zeg’. Enfin, naarmate het concert vorderde werd het er voor haar -merkbaar- niet beter op. Tijdens de Evocation à la Chapelle Sixtine maakte ze keelklanken…een tic die ik me van mezelf nog wel kan herinneren. Het beweeglijke lichaam was met geen mogelijkheid meer in toom te houden. Mijn gelegenheidsbuurmeisje begon te handjeklappen met zichzelf -u weet wel zo’n klapkipspelletje. Na het orgelstukje gaf het voltallige orkest met een deel uit de vierde suite van Pjotr Iljitsj een voorproefje op wat komen ging.

Na de pauze ging het bergafwaarts met de jonge concertbezoekster. Ik weet eigenlijk niet met wie ik meer medelijden had: de vader, de dochter of de buurman. Het eerste deel van de Manfred was nog indrukwekkend genoeg om het meisje in toom te houden, maar vervolgens brak de verveling door. Tijdens de stille passages was het gekeelklank niet van de lucht, en in de luidere delen werden er discussies gevoerd tussen vader en kind. Het meisje ging telkens verzitten, kreeg een arm van haar volwassen begeleider om haar schouders, maar die sloeg ze na een halve minuut al weer van zich af. Ze lag languit, vervolgens met haar knieën opgetrokken en daarna stootte ze tot ergernis van haar rijgenoten regelmatig ruw tegen de rugleuning aan. Na enkele niet al te vriendelijk klinkende vermaningen van haar kweller begon ze stilletjes te snikken. Het imposante slot, waarin ook het orgel weer aan bod kwam, ging waarschijnlijk geheel aan het wenende meisje voorbij. 

Stilte, muziek, nog meer stilte en vooral concentratie. Reageren is uit den boze. Niet klappen als je iets mooi vindt, niet lachen als de instrumenten een grappig klankje uitstoten, wachten en luisteren tot het orkest helemaal is uitgespeeld.
Kortom: luisteren, zonder dat je er een ander mee lastig valt. Sommigen moeten dat nog leren. Gek eigenlijk he?

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2006-09. Bookmark the permalink.

One Response to Varkensbloesem

  1. klaas a. ( weblog delfzijl e.o.) says:

    Monumentendag: in Groningen was het ook GROOT feest. zie mijn blog van gisteravond.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s