De Fortuynrevolutie: in de ban van de oplossing

fotowaar is in de nederlandse politiek? waar gaat het tegenwoordig nog over? wordt er nog wel er nog wel eens nagedacht of opereert de gemiddelde nederlandse politicus.

Ik herinner me de radeloosheid van Maarten van Traa (1993 of ’94) nadat we (studenten) hem gevraagd hadden naar zijn visie op migratie, in het bijzonder: is er een oplossing voor het ‘probleem’ van de toenemende instroom asielzoekers? De discussie was mede onder invloed van de uitlatingen van Frits Bolkestein op scherp gesteld en het was dus tijd voor een repliek (waarin met name een rol voor de PvdA was weggelegd). Deze bleef uit. Van Traa stelde dat hij geen pasklaar antwoord had op deze vraag. "Ik zie op dit moment geen oplossing". Welke politicus durft nu nog zijn handen in zijn haren te verbergen ten teken van zijn onmacht? Waar is de worstelende politicus gebleven?

Hoe anders is de stelligheid waarmee tegenwoordig het politieke debat wordt gevoerd. Waar zijn de politici die het antwoord nog niet in hun vraag besloten hebben? Vragen stellen. Welke politicus durft een probleem te benoemen zonder de oplossing al te willen aandragen? Hoe transparant zijn politici eigenlijk?

Er is een eeuw lang geworsteld met ons systeem van sociale zekerheid dat zijn beslag heeft gekregen in de verzorgingsstaat. Een systeem van bijstelling en bijsturing. Met de toenemende aantallen uitkeringsgerechtigden laaide de discussie op over de beheersbaarheid van dit systeem. Er zou teveel misbruik worden gemaakt. Onder de kabinetten Balkenende werd het hele systeem als zodanig afgeschreven (waar de kabinetten Lubbers en Kok zich nog hadden beperkt tot een hervorming ervan). Waarom? Hij had het probleem immers al gedefinieerd en de oplossing lag al klaar. Hij deed, zonder er veel woorden aan vuil te maken afstand van het systeem waar, mede, zijn christen-democratische voorgangers een belangrijke bijdrage aan hadden geleverd. 

De gesloten vraag (een vraag waar enkel ja of nee op kan worden geantwoord) is populair onder politici. Een vraag waar het antwoord al in besloten ligt. Een teken van desinteresse en vooringenomenheid. Een willekeurige greep uit recente Tweede Kamervragen:

Deelt u de mening dat het nooit zo mag zijn dat politieagenten mensen met letsel niet mogen helpen omdat zij niet gecertificeerd zijn? (deelvraag uit vraag
2050611030, 4 april Algera, CDA)

Kunt u bevestigen dat de politie daarover bij het Openbaar Ministerie (OM) haar ongenoegen heeft geuit en dat het OM hierop liet weten dat de politie ‘niet het gezag is’ en slechts ‘moet uitvoeren’? (deelvraag uit vraag 2050610420, 27 maart, De Wit,SP)

Deelt u de verwachting dat komend jaar bijna 800 leerlingen op een wachtlijst voor de zmokscholen zullen moeten worden geplaatst? Komt dit cijfer overeen met de nadere kwantitatieve analyse van de ontwikkelingen in het (voortgezet) speciaal onderwijs en het aantal leerlingen met een leerlinggebonden budget dat op dit moment plaatsvindt? (deelvraag uit vraag 050612870, 4 mei, Eijsink, PvdA

Het verkiezingsprogramma waarmee Fortuyn in 2002 zijn slag laat staan illustreert mooi onze huidige oplossingsgerichte kant-en klaarpolitiek:

De LPF presenteerde het Nederlandse volk de volgende diagnose:

-een zwaar teleurstellende gezondheidszorg met doden door wachtlijsten;
-achterblijvend onderwijs met klassen die naar huis worden gestuurd;
-hoge inflatie ten koste van minder draagkrachtigen en onze exportpositie;
-hoge criminaliteit waardoor de burger zich op straat noch thuis veilig voelt;
-een voor toekomstige generaties onverantwoord aantal van een miljoen WAO’ers;
-door gedoogbeleid onvoldoende beschermen van de belangen van burgers;
-grote problemen op het gebied van de mobiliteit;
-uit de hand gelopen immigratie in een overbevolkt land;
-door sociaal-culturele achterstanden met name in de grote steden een ernstige tweedeling van de bevolking;
-het vastlopen van het poldermodel met onvoldoende bescherming van de koopkracht van de burger en onvoldoende waarborgen van het democratisch gehalte van de samenleving.

In de probleemdefinitie is het aantal aannames niet van de lucht …

Socioloog Cees Schuyt had het in zijn alumnilezing van de Universtiteit van Amsterdam in 2004 over  de multiple choice samenleving. U vraagt en wij draaien. Kiezen is er niet meer bij. U krijgt het allemaal. Het is een samenleving waarin een partij als de LPF goed kan gedijen (mits de partij niet overhoop ligt als gevolg van intern conflict en wanbestuur). De partij biedt concrete oplossingen op concrete problemen. Wat wil het Nederlandse volk nog meer? Misschien dat ik later de normen en waardendiscussie eens onder de loep kan nemen en de bijdrage van
Kees Schuyt
daarin. Maar nu even niet.

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2006-05. Bookmark the permalink.

10 Responses to De Fortuynrevolutie: in de ban van de oplossing

  1. Mathias says:

    Volgens mij is de koek gewoon op en is de welvaart dood. En de politiek draait om die brei heen.
    Want wanneer je dit verkondigd aan de kiezers krijg je NUL zetels.
    baantje kwijt

  2. christinA IP213.84.211.137 says:

    Zou het voor de leesbaarheid niet makkelijk zijn als je "einde link" tag op de goede plaats staat?

  3. sjaalman says:

    @ Mathias, wat bedoelt u met ‘gewoon’? Wie is je?
    @ ChristinA, tja…het oog wil ook wat. Dank!

  4. christinA IP213.84.211.137 says:

    Mwah, aan randen en kanten is er niet echt iets veranderd, alleen is het klimaat ondanks de global warming, aanmerkelijk kouder.

  5. Mathias says:

    @christinA
    Met -gewoon- bedoel ik mijn visie op dit alles. Dat de koek op is en de welvaart dood is voor mij de gewoonste zaak van de wereld omdat ik momenteel met buitenlandse partner in Belgie woon vanwege het Nederlandse migratiebeleid.
    Je staat voor de verkiesbaren die programma’s en ideeen moeten verkopen aan kiezers. (of belastingbetalers)

  6. Noah says:

    Dat krijg je als er over het algemeen niet meer geregeerd wordt via idealen. Bij idealen zeg je: “kijk, dit is mijn ideaal, ben je voor volg mij !!” en bij het niet hebben van idealen zeg je: “U vraagt, ik draai” . Dat samen met geen idee meer hebben met hoe men problemen moet oplossen, dan krijg je de gesloten vragen. Want wanneer je een open vraag stelt krijg je een heel antwoord. Enerzijds weet de ene partij vaak te weinig van het onderwerp af om er diepgaand op te kunnen beantwoorden (er zitten vaak ook veel nuances in), anderzijds weet de vrager niet wat hij/zij met al die informatie moet doen. Dus het motto is: stel ja/nee vragen, dan staan we beiden niet voor paal. Van daaruit ook de grote hoeveelheid aannames, dergelijke aannames zoals die nu zich in de politiek voordoen komen met name voort wanneer de partij niet in staat is het hele onderwerp te bezien en te nuanceren. Simpele aannames komen ook voort uit het tegenwoordige (vroeger in de politiek was het iets minder, zei het wel aanwezig) populistisch actief zijn. Je trekt er links of rechtsom, een hoop stemmen mee. Niet te moeilijk maken, dan moeten we met z’n allen gaan nadenken ook. Ook denk ik dat we tegenwoordig in een vacuüm leven van zoeken naar met name de waarden in het leven. Wat maakt het leven, het leven waard. Een probleem waar heel deze maatschappij mee leeft.
    Ook dat versterkt de gesloten vragen, simpele aannames zonder nuanceringen etc. dat vacuüm waar we nu in leven, laat populisten goed gedijen. Vacuums als deze horen denk ik ook bij maatschappelijke ontwikkelingen totdat er weer een nieuwe weg is gevonden .Ik denk dus dat dat mettertijd wel zal veranderen, we kunnen in ieder geval niet zo doorgaan zoals we nu doen.

  7. Leo says:

    @ Sjaalman
    Er is al veel onderzoek gedaan naar de effecten van uitkeringen. Wat steeds blijkt: hoe hoger de uitkering, hoe meer mensen er gebruik van wensen te maken. Dus ja, dan is het logisch dat sociale voorzieningen worden versoberd en dat er strenger wordt geselecteerd. Niks mis mee, lijkt me. Werken verdient de voorkeur boven achter de geraniums zitten.

  8. sjaalman says:

    @ Leo, wat een simplificatie van de werkelijkheid.

  9. Leo says:

    @ Sjaalman
    Dat is toch echt een wet van Meden en Perzen. Bij hoge uitkeringen wordt het voor veel mensen niet meer interessant om te werken. Als je in de bijstand bijna net zo veel ontvangt als een lastige baan bij de vuilnisophaaldienst, dan is het toch niet verwonderlijk dat mensen liever thuis blijven? Toon maar eens met een tegenvoorbeeld aan dat ik het niet bij het rechte eind heb.

  10. sjaalman says:

    @ Leo,
    als, als…. Evenmin jouw voorbeeld (voor mij) kan dienen als bewijs voor de geldigheid van jouw ‘wet van Meden en Perzen’, kan ik met een voorbeeld het tegendeel bewijzen. Wel ken ik mensen die niets liever willen dan werken maar dat om wat voor reden niet kunnen. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die voor een bepaald bedrag iets anders willen doen. Maar dat terzijde, ik stel in bovenstaande dat ik het debat heb gemist over de grondslagen van een systeem van sociale zekerheid.
    Wat ik van Piet de Rooy over de geschiedenis van de sociale zekerheidswetgeving heb geleerd is dat de enig geldende wetten de wetten zijn waarin de geldelijke voorzieningen hun beslag hebben gekregen. Het draagvlak is bepalend voor de levensvatbaarheid en het peil van deze voorzieningen. De mate waarin men accepteert dat een bepaald deel van de bevolking niet meedoet aan een evt. (inter/nationale) economische groei bepaalt dit draagvlak.
    In feite is iedere overheidsuitgave discutabel. Dat geldt ook voor het heroverwegen van bestaande uitgaven.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s