Het Plein en Het Consulaat

fotomaandagavond 8 mei. 
Op het Museumplein heerst rust. Ik zit met een halve liter bier voor het zwaarbewaakte Amerikaanse consulaat in een alcoholvrije zone. Een boom verderop zit een paar van middelbare leeftijd op een picknickkleed toastjes te smeren, een fles witte wijn onder handbereik. Een boom daarnaast is een kalende zakenman met een blikje Heineken mobiel aan het bellen. Op het veld wordt door een groep dertigers fanatiek gevoetbald.
Gedogen in Amsterdam. Als Ajax gehuldigd wordt is de rest van de stad vogelvrij. Misschien viel het met die bewaking van het consulaat ook wel mee. Een geblindeerd hok op poten. Het consulaat moet wijken voor het voetbal. Ik kom voor geen van beiden. Over een half uur zal een bejaarde jazzsaxofonist het hoofdpodium van het concertgebouw betreden. Het is de jazzlegende Sonny Rollins

Een podium met 5 Zwarte Mannen en een Grote zaal die niet beweegt. Stokstijf. De meesten komen voor de grote Rollins, niet voor zijn muziek. Het kromme lichaam brengt een magische saxofoonklank voort. Het lijkt of het genie uitsluitend in de saxofoon zit. Het oude lichaam mag het vasthouden. 

Behalve solo klinkt Sonny ook prachtig in duetten met een van zijn vier begeleiders, een trombonist, een bassist, een percussionist en een gitartist. Af en toe gaat Rollins met een van hen in gesprek. Het tweede nummer, het recente Sonny Please, is een meditatie-oefening die de bassist ongetwijfeld pijnlijke vingers heeft bezorgd. Hier klinkt een dialoog met de percussionist  Kimiati Dinizulu (die op het podium staat voor een indrukwekkende tafel met slag- en schudinstrumenten). Toch mis ik in sommige nummers, de droge tik, de brush, het geluid van de stok van de  jazzslagwerker.  Toch is de percussionist voor mij een van de hoogtepunten uit het concert van Rollins. Hij houdt de trein lekker in beweging. 
Rollins stoot enkele fenomenale solo’s uit zijn instrument, het liefst als het nummer door zijn begeleiders eigenlijk al tot een einde is gebracht. Het concert is vrij kort. Na het laatste nummer en een daverend applaus gaat het grote licht aan. De gigant is moe en zit inmiddels in de kleedkamer. Een derde keer het trapje op is hem teveel. 

23.00 uur.
Het Leidseplein staat in brand. Het volk van Fortuyn is nog op straat. 
Het consulaat ligt er nog steeds verlaten bij.

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2006-05. Bookmark the permalink.

One Response to Het Plein en Het Consulaat

  1. gerdje says:

    mooi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s