altijd weer die dood

fotohet is de laatste tijd alsof ik mijn slotakkoord hoor. het klinkt overal doorheen, een soort onbestemde drietoon. ach, altijd weer die dood.
De bevlogen Hendrik de Man maakte van zijn landlopers Chef en Jochem weergaloze levenskunstenaars. Filosofie in ‘t Bargoens. Een dialoog:

Chef zegt: "alle dingen bestaan met tweeën , da’s ouwe waarheid, al van de Ark van Noë af."
"Noë? Noach he’k altijd vernomen."
"Da’s eenderhand. Alle dingen bestaan met tweeën.
"Ja, da’s waar. Wij ook."
"Nee’ wij niet. Wij zijn twee, die alleenig zijn."
"Chef, ik verstaan heelegaar geen Grieksch."
"Wij zijn alleenig; want zonder meid."
"O, bedoel je dat? En die wèl een meid genomen hebben? Zijn die niet alleenig? Die praten eerst wat lief met elkaar, dan slaan ze elkaar en achterna raken ze óók uitgepraat op ‘t lest, net als wij."
"Jaat Jochem…wij zijn uitgepraat. Jij kan mijn geen niefs meer brengen. En ik jou niet."
"En heel de wereld óns niet Chef. ‘t Niefs is voorbij. ‘t Niefs van een meid op je pad raakt óók voorbij. En als dát voorbij is, dan ben je wéér alleen. Alleen met z’n tweeën noem jij dat ommers, oftewel twee die alleenig zijn. En zoo gezaam alleenig zijn, is kwaaier te dragen dan alleenig zijn."
"En ga je dan niet bij elkaar hooren als pot en deksel?"
"Als vuur en water! Als paard en horzel!"
"O. Ik docht. Ik docht, dat als ál ‘t verdriet van veul verkeerd begrijpen goed voorbij is, dan ga je bij elkaar hooren. Want waarveur leven de menschen en ook wij?"
"Chef! Niet over doodgaan, verstaan! We leven! En we leven nog láng! Da’s genog!"
"Leven we, om lang te leven? We leven, om ‘t een of ‘t ander; waarom weet ik niet goed meer rechtevoort. Vroeger heb ik geleerd "we zijn op aarde, om God te dienen en daardoor zalig te worden- en toen ‘k dat leerde Jochem, toen docht ik niet wijer, of het was zoo. Nou weet ik niet meer, of dat waar is, of niet waar is. Nou weet ik niks meer. Alleenig één ding: we leven niet om maar vort te leven Jochem, zonder willen en wouwen naat ‘t duister ende". (uit: De Kleine Wereld, Bedelaarsroman door Herman de Man, voorjaar 1932)

Het leven bestaat uit tweeën: leven en dood. Altijd weer die dood. 
Het is lente, Sjaalman durft zo nu en dan de straat op zonder sjaal (zie foto). En als het herfst is doe ik hem weer om. Jaar in jaar uit. Sjaal af sjaal om. 
Leven om te leven. Meer is het eigenlijk niet.

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2006-04. Bookmark the permalink.

6 Responses to altijd weer die dood

  1. jacob hesseling says:

    zon dag zonder zjaal .. man mooi mooi zo mooi man.

  2. christinA IP213.84.211.137 says:

    =Het leven bestaat uit tweeën: leven en dood. Altijd weer die dood.=
    Weet je toch, zonder leven, geen dood.

  3. Theodora says:

    ja, zo is het. En je kan wel een zonnetje gebruiken. Je ziet een beetje pips.

  4. Solvejg says:

    Je moet er natuurlijk niet te vaak bij stilstaan, maar soms sijpelt het besef door alles heen. Mooi: "we leven niet om maar vort te leven" dat is pas wijsheid!

  5. Jacopone says:

    “Alleenig één ding: we leven niet om maar vort te leven Jochem, zonder willen en wouwen naat ‘t duister ende”
    Leven en dood zijn niet gelijkwaardig. Het is niet leven om te leven. Leven is een uitdaging, elke dag opnieuw proberen er iets van te maken. Elke dag het begin van een nieuw leven. Op basis van wat jij tot nu toe hebt laten zien in je blogs: houden van mensen. Kijk naar de blogs van Vod, Theodora, theo, Mevrouw Juf, Viktor Loman, Kees Smit en zoveel anderen. Ik wens je een fijne lentedag, zonder sjaal!

  6. sjaalman says:

    lieverds, dank (krop in de keel)!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s