Een nieuw jaar

fotooudjaar. ik heb de eerste uren van deze dag doorgebracht in de rust van ons boshuisje met de laatste bladzijden, de laatste letters uit het mystieke lichaam van frans kellendonk. de hoofdpersoon evolueert tot een doodverspreider, die zich ziet als een schepper in negatieve zin. om mij heen drentelen de schepselen die ik lief heb. ’s-middags met een behoorlijke tegenzin naar het duitse leutherheide om daar de jaarwisseling te vieren. met naasten en vrienden, dat wel. we rijden naar het huis dat voor ons niet zo lang geleden vanaf venlo enkel lopend bereikbaar leek door de bossen met een fles wijn als rantsoen. nu staan er 6 auto’s geparkeerd op het erf. het huis waar 5 jaar geleden de woordblinde geest van opa max zich bediende van een omgekeerd theeglas op een scrabblebord om met zijn ongekende nazaat te spreken. letter en geest. het huis van de te jong overleden ooms, en de instabiele stroomvoorziening die zich uit in allerlei variaties van licht naar minder licht. een huis met 6 slaapkamers en een gigantische bierkelder.

Omringd door 5 kinderen en het dubbele aantal volwassenen lees ik voor, baad de kinderen, speel, eet het laatste avondmaal en steek sterretjes af om 19:00 uur. Als de kinderen een uur later in bed zijn komen de flessen wijn en zelfgebrouwen bier, champagne en cider op tafel. Een ongeboren tweeling blijft er tot in de kleine uurtjes bij. Ik verlies mijn tegenzin en naarmate het jaar haar einde nadert voel ik me wat meer op mijn gemak. Een van ons introduceert het heelal en de Snaartheorie, we voeren de eindeloos gevoerde en tot in het oneindige te voeren discussie over het ontstaan der dingen.

Ik denk aan mijn oudste dochter van bijna 8 en weet dat ik haar vanavond niet ga bellen omdat dat lastig is in dit volle huis en omdat haar moeder en ik elkaar op dit moment niet zo aardig vinden. Ook weet ik dat dit uitblijven van een telefoontje van papa me de dag erna voor de voeten geworpen zal worden. Maar nu is het feest.

Het is waarschijnlijk 0:00 uur geweest. Hoewel niemand een horloge bij zich heeft wensen we elkaar het beste. Vuurwerk. We plaatsen een korf op het gras naast het pleintje achter de grote schuur. Een donker weiland, de randen van het bos, in de verte een donkerrode hemel, boven ons hoofd een steelpan van sterren. Een half uur lang kijken we naar rode en witte sterren, sierlijke staarten en vooral veel rook. Als het vuurwerk voorbij is staren we enkele minuten lang naar de overblijfselen in het vuur. Het is 2006. Nieuwjaar. Een jaar zonder voornemen.

We die many times, and each new infancy
Is a surprise ; that I have the tendency
To look over when it suits me, and decry when not
When I am sailing, or when things go well

Where this vision of death comes, she always leaves
And I bury my head in my billowy sleeves
To marvel at how I must face my own fate
Or deny it, more likely, until it’s too late

(uit: Will Oldham, (Palace Music), Disorder, 1996)

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2006-01. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s