Scherende pop

fotomidden in de etalage, die aan een kapperszaak toebehoorde, stond tussen het goudgele geflonker van flesjes goedkope eau de cologne, boven op een stapel rooze en groene stukken zeep, een kleurige kartonnen etalagepop. hij zag er heel menselijk uit, heel onbeweeglijk, met een dom en vrolijk gezicht en grote bruine ogen vol onschuldig, onwrikbaar vertrouwen (…) en (hij) streek onvermoeibaar, met zijn eeuwige glimlach en een demonstratieve uithaal, een scheermes over een stuk leer om het te slijpen. hij (michele) geloofde dat die pop hem antwoord gaf op zijn vraag: "waar zou het toe dienen als ik ergens in geloofde?" dat antwoord was ontmoedigend: "dan zou je," zei de pop, "een mes hebben en net zo gelukkig zijn, als ik en alle anderen, een alledaags, dom maar klinkklaar geluk…waar het op aan komt is immers je te scheren". "daar zou het toe dienen", zei zijn kwelgeest,"om net zo’n dome rozige pop te worden als deze hier" (uit de Onverschilligen van Albarto Moravia, 1929). Wie aanbidt niet zijn of haar roze scheerpop? Wat stel je jezelf in dit leven tot doel? Waarom scheren we ons eigenlijk en waarom doen sommigen dat niet? We gaan allen ons gang, de een wat meer onverschillig dan de ander.

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2005-11. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s