Austerlitz: het besef

foto200 jaar geleden voerde een fanaticus verbitterd strijd. Doel was het breken van de Engelse hegemonie door middel van een Europese boycot. Ook zijn middel was geweld. Hij gebruikte het Franse leger. In Austerlitz werden de Russen overweldigd en in de pan gehakt. Het ging er niet fris aan toe, zoals is te lezen in Oorlog en Vrede van Lev Tolstoj. Een bevroren meertje. Achter het meertje lokt de vrijheid. Drommen burgers en soldaten lopen door elkaar. Enkelen zijn te paard. Een officier verklaart de mensen dat het ijs sterk genoeg is. [b]Plotseling hoorde men een kanonskogel zo laag boven de menigte fluiten dat allen zich bukten. Er kwakte iets in een natte substantie en de generaal viel van zijn paard in een plas bloed. Niemand keurde de generaal een blik waardig of dacht eraan hem op te tillen. "Over het ijs! Over het ijs! Vooruit! De dijk af! Hoor je niet! Vooruit! klonken, nadat de kanonskogel de generaal had neergeveld, talloze stemmen, die zelf niet wisten wat en waarom zij schreeuwden. Een van de achterste vuurmonden die op de dijk waren, reed het ijs op. De drommen soldaten begonnen van de dijk op het bevroren meertje af te dalen. Onder een van de voorste soldaten kraakte het ijs en zijn ene voet trapte in het water; hij wilde hem eruittrekken en zakte er tot zijn middel in. De soldaten om hem heen aarzelden, de voerman van het kanon hield zijn paard in, maar achter hem werd nog steeds geroepen:"Vooruit, over het ijs, waarom blijf je staan, vooruit! Vooruit! Vooruit!" En het angstgeschreeuw klonk door de menigte. De soldaten die het kanon omringden, zwaaiden met hun armen tegen de paarden en sloegen ze, opdat ze zouden keren en doorlopen. De paarden daalden de dijk af. Het ijs dat de voetgangers gedragen had, brak af in een reusachtige schol en van de veertig man die zich erop bevonden, holde de een naar voren, de ander terug, terwijl zij elkaar in het water meesleurden. De kogels bleven nog even regelmatig fluiten en ploften op het ijs, in het water, maar het meest van al in de menigte, die de dijk, de meertjes en de oever bedekte[/b]." (p.288/289) De hoofdpersoon van het boek Andrej is dan al geraakt: [b]"Wat is dat? Val ik? Mijn benen knikken." dacht hij en hij viel op zijn rug. Hij sperde zijn ogen open (…) Boven hem was niets dan de hemel, de hoge hemel, niet helder, maar nochtans onmetelijk hoog, waarlangs grijze wolken traag voortkropen. "Hoe stil, hoe rustig en plechtig, heel anders dan mijn stormaanval," dacht vorst Andrej "anders dan wij die stormden, schreeuwden en vochten (…) heel anders kruipen de wolken langs deze hoge, oneindige hemel. Hoe komt het dat ik nooit tevoren oog heb gehad voor deze hoge hemel? Wat ben ik blij dat ik hem eindelijk heb ontdekt. Ja alles is ijdel, alles is bedrog, behalve deze oneindige hemel. Niets, niets is werkelijk buiten deze hemel. Maar zelfs de hemel is onwerkelijk, er bestaat niets dan stilte en rust.[/b]"(p.279) Dit besef zal hem bijblijven, ook als hij later bijkomt en door keizer Napoleon zelf wordt bezocht. Hij gunt de man geen woord waardig en ziet de kleine veldheer als de nietige mens die hij werkelijk is.

Advertisements
This entry was posted in oud-vkblog-2005-10. Bookmark the permalink.

2 Responses to Austerlitz: het besef

  1. klaas @ says:

    Ik heb de pyramide bezocht, zie vandaag mijn blog.

  2. klaas @ says:

    Ingelogd!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s