Voor de bakker

De dag is bijna voorbij. Mies en ik zitten elk op onze laptop te klieren op het oba-blog. Tegenover me zitten onze vrienden uit Leeuwarden op de PC.
Mies heeft me vanochtend een paar uur de stad gegund. Ik liep in mijn eentje dromerig door de Grote Houtstraat, de Anegang en voorbij de Grote Markt. Op het laatst had ik vier plastic tassen in mijn hand. Bij de Hema kocht ik een Tompouce. Ik besmeurde mijn gezicht en mijn vingers tijdens het gehaast eten van mijn puddingtaartje. Een dwerg van een jaar of zestig, met een ingevallen gezicht kwam achter mij staan en mompelde iets. Hij bleef even staren naar de straat en liep vervolgens gebogen en in snelle tred de Krocht in. ‘Rot op met je handel’ riep ik hem in gedachten na. Toen hij uit mijn zicht was verdwenen liep ik via de Zijlstraat naar de Schalm. Na er enkele presentjes voor de kinderen te hebben gekocht liep ik richting busstation Verwulft.
Nadat ik mijn tassen op de voorste rij had geplaatst liep ik naar OV-chiplader om mijn kaart op te laden. In de bus stapte een vrouw met rossig-grijs haar van een jaar of vijfenzeventig. Ze liep moeilijk. Terwijl ik met mijn kaart aan het trutten was mompelde ze iets over de tassen. Ik keek naar haar om. “Nee hoor, ik loop wel even verder.” “Hij doet het niet, die oplader.” sprak ik deels naar haar, deels in mezelf. “Och, werkelijk waar?” Ik liep terug naar mijn plek en bekommerde me niet meer om de vrouw. Voordat je het weet zit je een kwartier met zo’n mens te praten.
Ze begon spontaan een gesprek met een andere passagier. “Ach, moet u weten, ik heb een verzwikte voet. Of beter, een gekneusde enkel om precies te zijn…” etcetc… Even voor het uitstappen hing ze aan de paal naast de uitgang. “Ik kom maar vast hier staan en piep mijn kaart nu maar vast weg. Ik loop zo rot mot u weten.” zei ze tegen de buschauffeur, die met tegenzin terugreageerde.
De rest van de dag bleef het regenen. We haalden onze vrienden af van station Spaarnwoude en doken even later de Ikea in voor een eenvoudige, maar dankbare maaltijd.

Het is inmiddels kinderbedtijd. Misja heeft de laptop verruild voor een gesprek met een deel van het gezelschap uit Leeuwarden. Ze spreken over moeizaam verlopen bevallingen. Een ander, twaalfjarig, deel werkt aan haar sociale leven via MSN. Ik ben klaar met dit blog.

Ik ga maar even meedoen met de bevallingen.