9-2. (8.25 AM). Het weer is er niet aangenamer op geworden. Met een lichte koorts wandel ik langs de Bakenessergracht naar het station. Ik schat het een graad of tien onder nul. Koude wind. Ik ril. Even later zit ik in de trein. Ik heb mijn boek voor mijn neus om maar geen gesprek aan te hoeven gaan met de oude heer schuin tegenover me die maar aan het praten en bewegen is.
De koude is ook in mijn maag gaan zitten, ik heb last van oprispingen en van kramp. Na een aanval moet ik snel naar de wc om een klein stroompje uit mijn darmen te persen. Het voelt erg onbehaaglijk.
De oude snuit zijn neus. Ziekte/ verkoudheid. Hij is net terug uit de tropen (Indonesië) hoor ik hem tegen zijn buurman zeggen, “Daar was het wel wat warmer dan hier.” Plots zit de oude man aan mijn vest. Er staat een jaartal op (1926). “Dat is twee jaar nadat ik ben geboren.” , buurman knikt gewillig. Ik negeer de bejaarde volkomen, kijk niet op van mijn boek en blijf doorschrijven. Maar het kwaad is al geschied. De overburen vallen stil. Ik voel de blikken en daarmee voel ik me ongemakkelijk. Het contact met anderen valt me altijd moeilijk omdat hun fysieke aanwezigheid zo zwaar voor me weegt. Meer nog dan de inhoud van het gesprek. Ook ben ik me bewust van mijn eigen aanwezigheid en dat maakt me regelmatig tot een onmogelijke gesprekspartner. Liever alleen. In monologen is er voldoende interactie wat mij betreft.
We zijn er bijna. En dat is maar goed ook. De reis duurt me nu al te lang. Waarom hebben mensen zoveel aandacht nodig? Mensen op leeftijd laten veel los. De vanzelfsprekendheid van het leven. De race tegen de klok is verloren. Alles kost meer tijd, terwijl er zo weinig van over is. Het gevoel voor kleur. Met de niet te temperen grijsheid wordt ook de kleding valer. Beige, gebroken wit, alle tinten grijs en af en toe een stukje lichtgroen en –bruin. Enkele stappen verwijderd van de definitieve vervaging wordt de mens tot een schim.
sjaal draait: Tallest Man On Earth: King of Spain
we zullen het pas begrijpen, sjaal, als we zelf die leeftijden hebben denk ik.
-Het contact met anderen valt me altijd moeilijk omdat hun fysieke aanwezigheid zo zwaar voor me weegt-
Hoe voelt dat dan aan?
Of wil je dat ik het 1st zeg?
Het is nu 5 min.later
en ik zie nu de verschillen.
Ik ervaar ook evident de ander.
De geladen aanwezigheid.
Zelfs als ik NIET in dezelfde ruimte ben.
Maarrrrrrrrr…ik vind het absoluut niet vervelend of zwaar
om met mensen te praten.
Ik geef dolgraag anderen aandacht.
Jij ervaart echter een TEKORT aan tijd.
Das een groot verschil.
Tip:
zet ipod aan
met pluggen in je oren.
Scheelt stukken!!!
Nergens op reageren,Lena!
De beste techniek om iemand te laten praten is niet zelf de stilte in te vullen,
maar de stilte te laten vallen.
Oi va voi daar heb je lef voor nodig.
Dit tafreeltje in de trein kan ik me levendig voorstellen.
Onhebbelijk mens denkt de hele coupé, dat zou mijn dag weer goed maken.
Voel je beter!
Slappe thee,
aardappelpuree
mariakaakjes
rijst
en met een beetje moed in elk geval de bouillon van kippensoep.
.
.
@ dag Lebonton, de leeftijd des onderscheids!
@ hey Fleur, muziek doet wonderen, dank voor de bruikbare tip!
@ ha Jezz, ja, dat goede gevoel zou ik ook wel willen, dat klinkt fijn!!
slappe thee en puree, rijst, ja, niet te zwaar.
Ik moet de hele tijd naar je gezicht kijken……zo stil sjaal.
Het wordt tijd dat de zon gaat schijnen
zon
verschil
van dag en nacht
spil van het leven
stil in zijn oneindigheid
zet een wereld in beweging
Tjeetje Djazz en dat terwijl je zellef leeg liep,ik vandaag na die vileine aanvaring met die reldeldel.
Mijn intuitie faalt sporadisch.