We hebben weer een hectisch weekend achter de rug. De kids waren niet vooruit te branden. Het weer was ok, maar het buiten lokte niet. De temperatuur was aangenaam, maar donkere wolken en warme regendruppels hielden ons binnen. Ook Miss Fab was er, en we hadden twee logees, tante Tas (Misja’s zus) en haar dochter.
De volwassenen hebben het vrijdagavond erg laat gemaakt, maar daar hadden de kinderen verder geen last van. Mirosjabin heeft het een weekend lang moeten bezuren.
Zondagavond. Ik zit in de tuin met mijn laptop. De buurjongens hebben ruzie en Misja heeft een uitlevering (met haar ex) van haar oudste telg op station Amersfoort. Zilla en Boaz vermaken (eindelijk in de tuin) elkaar met stevige stokken. Een gevecht tegen de verveling. Ik geniet en tik wat weg. Ik ben bezig met een column voor de wijkkrant en spijbel op het OBA-blog.
Geluk.
Niemand heeft de sleutel, maar ik deel in het geheim.
Op een dag als vandaag, denk ik…, tja wat zal ik, verantwoord, denken….
Ik zal het u maar meteen vertellen…ik heb training gehad. Ik heb me zelf laten bijspijkeren in iets waarvan ik heb aangegeven dat ik het niet heb…en men noemt het ‘coachingsvaardigheden’. De meerderheid van de deelnemers veegde er zijn reet mee af en bleef bij zichzelf.
Ik echter, moest weer door allerlei, door de trainer opgelegde, mangels. Ik, lieve mensen, ben namelijk te eerlijk. Als ik een leerdoel formuleer, heeft dat ook werkelijk iets met mezelf te maken. De rest, die denkt de wereld met groot gemak voor de gek te kunnen houden, draagt een gefingeerd leerdoel (inmiddels vanaf de kleutertijd) in een fictief paspoort met zich mee.
Enfin, coaching dus. Ik kwam vandaag regelmatig mezelf tegen, en mijn gedraal en gestuntel werd geparkeerd in de termen “open mind” en ” geduldig”.
Mijn leerdoel heb ik werkelijk nog niet kunnen formuleren, maar mijn medecursisten prezen mij, vanwege mijn onbestemdheid, de hemel in. Ik voelde me uiteindelijk werkelijk gewaardeerd.
Aan het einde van de dag liep ik met een van mijn medecursisten van de Bloemgracht naar de tramhalte op de Marnixstraat en vroeg haar wat ze er van vond. “Ah joh, wel leuk, maar ik moet mijn kinderen nu van de opvang ophalen in IJburg. Weet je wel niet hoe lang dat duurt? Ze zijn om 17:30 al dicht en het is nu 17:15. Dikke ruk!”
Wat moet je daar nu op zeggen?
De beste coach staat aan wal, maar verder durft hij niet te gaan. Daar is het water immers te koud voor.
De dag verliep zoals een bevrijdingsdag moet verlopen. Misja en ik hebben elkaar naar behoren begeerd. Daarnaast hebben we de kinderen alle vrijheid gegeven. Ze gilden, geeuwden en schreeuwden dat het een lieve lust was.
Bevrijdingsdag in Haarlem is altijd een groot feest. Een jaar of wat terug gaven artiesten als Ramses Shaffy en Henry Rollins acte de présence in de Hout.
De dag verliep zoals een bevrijdingsdag moet verlopen. Misja en ik hebben elkaar naar behoren begeerd. Daarnaast hebben we de kinderen alle vrijheid gegeven. Ze gilden, geeuwden en schreeuwden dat het een lieve lust was.
Bevrijdingsdag in Haarlem is altijd een groot feest. Een jaar of wat terug gaven artiesten als Ramses Shaffy en Henry Rollins acte de présence in de Hout. Dit jaar waren Spinvis, Kid Creole, Echo & The Bunnymen, Nick & Simon en Dirk Scheele aan de beurt.
Mies en ik trokken vijf van onze kinderen over het festivalterrein mee aan onze hand. We werden omvergelopen door -al of niet gedrogeerde- egocentrische pubers en tweenies. De dertigers en veertigers die we op het festivalterrein voor de kinderen tegenkwamen waren met name met hun eigen kids bezig. Wij ook (e.e.a. gaat slecht samen).
Een moeder die zich irriteerde aan twee van onze kinderen gaf ik een offensieve glimlach ten beste. Een ander figuur, een dikzak die Levi’s doorgang naar zijn moeder belemmerde, duwde ik met een (on)behoorlijke strijdvaardigheid tegen haar buurman aan. Enzovoort.
Bevrijdingsdag tussen de hekken en de eikelbijters van de beveiligingsdienst. Vijf suikerspinnen kostten bij elkaar twintig euro, een plaspartout twee. Ik werd er verdrietig van. Op een gegeven moment waren we elkander kwijt. Mies danste met drie van ons op het podium bij Dirk, ik zat met de oudste twee op een afzethek en wekte met ons volume de irritatie van onze omstanders. Ik lachte ze weg.
Na de plaspauze vertrokken we samen naar de rand van de stad, de Zuiderpolder.
Bevrijdingsdag aan het Spaarne. Een feest dat zijn weerga niet kent. We zijn vooral blij als het weer voorbij is.
4 mei. Op deze dag heb ik de Metro weer eens gehaald met een ongezouten -en ongefundeerde- mening. Het ging over voetbal. Mensen die mij kennen weten dat ik niets met auto’s en voetbal heb. Des te meer reden om me daarover uit te laten. De mensen die er wel iets van weten lullen meestal ook maar wat.
Gelijktijdig verscheen mijn column in de wijkkrant. Publicatiegeil als ik op dit soort momenten ben keek ik naar andere schrijfsels van mijn hand.
Mijn 23-jarige oost-Aziatische stagiair vertelde me over het gebrek aan respect in onze samenleving. Met name de jongeren (<23 jaar) zijn, volgens hem, de oorzaak van de verloedering in onze samenleving. De generatie X en de generatie Y (hij voelt zich onderdeel van de ene generatie en verfoeit de uitwassen van de andere). Ondertussen paste hij de (gecodeerde) kleurcodes aan in Prezi-voorstellingen om onze huisstijl te kunnen waarborgen. Geniaal en onnavolgbaar.
In een ver, ver verleden heb ik me beziggehouden met politiek gedrag onder generaties. Een eminent socioloog had daar iets over geschreven en mijn hoogleraar wist zijn twee studenten (die ander en ik) en twee promovendi op een bepaald spoor te brengen, hetgeen resulteerde in een grootschalig kwantitatief electoraal onderzoek. We hebben de gedecodeerde meningen en stemmen in een statistisch onderzoeksprogramma geklopt en vervolgens uitgedraaid. De hoogleraar synthetiseerde deze gegevens in zijn theoretisch kader, waar wij als assistenten 'ja' en 'amen' op mochten zeggen.
Het hele spul werd opgestuurd naar het vakblad 'Mens en Maatschappij' en twee jaar na dato (1997) gepubliceerd (e.e.a verscheen onder mijn achternaam, simpelweg omdat deze met een A begint!). Vijf jaar na publicatie werd het artikel genoemd in een, door de LPF-Rotterdam grif geciteerde, voorstudie van de Wetenschappelijke Raad van het Regeringsbeleid (WRR).(http://www.regimeveranderinginrotterdam.nl/Downloads/http___www.wrr.pdf).
Het succes van Pim Fortuyn is wetenschappelijk nooit geduid, maar blijkbaar hebben we in '97 al voldoende basis gelegd voor een verklaring.
Vanavond stonden Misja, Levi en ik stil bij het lijden van miljoenen joden in de tweede wereldoorlog. Velen ontzeggen zich deze nagedachtenis. Jammer. We zijn immers allen slachtoffer.
Morgen gaan we, bij goed weer, naar het bevrijdingsfestival in het Florapark te Haarlem en daar zal ik, tot vervelens toe, vertellen over de reden van ons welvaren.
Even tussendoor: Bret Primack, Mr impressario van Sonny Rollins heeft me gemaild:
Hi Robin:
Sonny isnt doing interviews right, except to publicize concert appearances.
En nu even iets anders.
Dag na 1 mei, twintig uur. Ik zit er doorheen. Het begon met Koninginnedag en het eindigt met een uitgebluste bankzit met de twee overgebleven jongens. Mies belt met haar moeder, Bo ligt wezenloos tegen haar boezem en Leef kijkt, op afstand, naar een cartoon.
Afgelopen dagen was ik vrij van mijn werk. Misja had gister en vandaag corvee. Koninginnedag brachten we samen met vijf van onze kinderen door op de Anegang. Een van hen speelde aanhoudend viool, haar kistje raakte vol met munten. De andere vier hielden met name elkaar bezig. Af en toe werd er een muntje uit de vioolkist gehaald om daar een speldje, een plastic zakje met verrassing, dan wel een suikerspin van te kopen. Ondertussen hielden Misja en ik de wacht bij onze overtollige boeken en kleding.
En de oudste van het stel maar spelen. Ze kwam niet van haar kruk af want ze had de dag ervoor haar kuitspier gescheurd.
Aan het einde van de dag reden we met een bakfiets vol troep naar huis. Onze eigen rotzooi lieten we achter naast de dichtstbijzijnde asemmer.
De regenachtige 1 mei werd gevuld met plat vermaak, vertelsels en verzinsels. Ik gedroeg me als een kelner in een duur restaurant en zorgde dat geen van mijn vijf gasten in gebreke bleef. Aan het eind van de dag was ik vooral begaan met mezelf.
Vandaag verliep weer anders. Het weer werkte mee. Ik wachtte vol ongeduld op de verhuizer die ons 110 dozen zou brengen tussen tien en twaalf. Om tien over twaalf belde ik het bedrijf om te vragen waar het spul bleef. “De jongens zijn onderweg, ze hebben vertraging”, zei de telefoniste toonloos, maar daar had ik geen boodschap aan. Ik wilde naar buiten met dat spul. Iedereen zat elkander in de weg en buiten lonkte de verlossing.
Om dertien uur belde een twintigjarige blonde stekelbaars aan. Hij deponeerde honderd kleine en tien grote dozen in de woonkamer.
Zodra de verhuizer was verdwenen begon onder de kinderen de strijd om de doos. De oudste regisseerde de boekenverstapeling en de jongste twee maakten er een potje van. Ik besloot de wanpresteerders te tracteren op een rondje speeltuin. Ik liet de boel de boel (mijn mobiele nummer prijkt in elke kamer) en nam trots de vlasblondjes van Mies mee de stad in. We genoten van de zon en de stabiele speelconstructies die de gemeente Haarlem onlangs heeft geplaatst.
Bo moest poepen en Zil had dorst. We vertrokken na drieën oostwaarts en troffen halverwege mama Misja. Drie uur later reed ik met de drie oudsten richting ex-s. Twee ervan zou ik er achterlaten. Misjazoon Levi nam ik weer mee terug.
Het is 20:50. Misja en Levi kijken naar een echtscheidingsprogramma en ik wens u een fijne avond.
Helaas moet ik u vertellen dat ik afgelopen jaren niets van de hele santekraam in Den Haag heb gevolgd.
Maar als er een kabinet valt ben ik er als de kippen bij. Er ligt dus een hoop achterstallig leeswerk op mijn bordje.
Het liefst neem ik dan even met mijn lotgenoten door wat er terecht is gekomen van het regeerakkoord, dan wel het gedoogakkoord. Daar mogen wij, als kiezer het toch wel over hebben toch? Wat ging er goed, wat ging er mis, wat had er beter gekund? Dat werk.
U wil niet weten hoeveel research ik in de kabinetten Balkenende I-IV heb gestopt.
Het gaat nu niet lukken. Ik heb inmiddels zes kinderen. Met drie ging het veel makkelijker.
Toch waag ik weer een bescheiden poging. Research Light.
Rutte had een hoop te vertellen en te beloven bij zijn aantreden. Ik kan me goed voorstellen dat hij niet als bedrieger te boek wil staan.
En ik wil hem graag helpen.
Wat heeft hij nu eigenlijk waargemaakt van zijn programma?
En waar mogen we hem straks (als we daar voor kiezen) in zijn volgende kabinet aan houden?
Er ligt een regeerakkoord: http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/rapporten/2010/09/30/regeerakkoord-vvd-cda.html
Er is gesproken over:
En er was ook een gedoogakkoord. Ook daar mogen we ons, inmiddels demissionaire kabinet, op afrekenen. Het gedoogakkoord was immers het product van de partij die het huidige kabinet heeft laten vallen.
Er is dus een hoop werk te verrichten.
Wie wil werkt gezellig mee. De rest gaat maar vast in de oppositie zitten. Wel zo veilig!
We hebben weer een hectisch weekend achter de rug. De kids waren niet vooruit te branden. Het weer was ok, maar het buiten lokte niet. De temperatuur was aangenaam, maar donkere wolken en warme regendruppels hielden ons binnen. Ook Miss Fab was er, en we hadden twee logees, tante Tas (Misja’s zus) en haar dochter.
